@tureluur

De kleine boerderij op het eiland

2010-07-25T08:46:00.000+02:00

Lang geleden (ok, eind jaren tachtig vorige eeuw) had ik een mooi blond vriendinnetje. Haar ouders bezaten een vakantiehuisje op een blank Zeeuws strand aan de monding van de Westerschelde. O weelde, want ik mocht daar, als hitsige ~~puber~~ adolescent, een weekje logeren. Prachtige zomer was dat. De liefde voor het meisje verdween uiteindelijk maar voor Walcheren zal ik altijd een zwak blijven houden.

Ik moest hier aan terugdenken na het lezen van de debuutroman van Franca Treur, “Dorsvloer vol confetti”, welke zich afspeelt op Walcheren. Zij schetst hierin het opgroeien van een meisje, Katelijne, in een gereformeerde boerenfamilie laat jaren tachtig, begin jaren negentig. Katelijne is de enige dochter in een gezin van vader, moeder en zeven kinderen. In het verhaal wordt terloops aan het “goddeloze” Zoutelande gerefereerd. Aan het strand vol mensen met “hun naakte lichamen”. Laat datzelfde Zoutelande nu net het dorp zijn waar ik op dat moment vlakbij bivakkeerde. Ja, en geregeld halfnaakt ook. Op dat strand en in die toestand. Je zou dus kunnen stellen dat ik een gastrol had in deze roman.

Dit terzijde, want dat gaat natuurlijk geheel voorbij aan de strekking van deze roman. Maar ook verder is het boek een feest van herkenning voor hen die zijn opgegroeid in de jaren tachtig. Op prachtige, ingetogen wijze weet Treur de tijdsgeest en het milieu van het boerengezin in deze gelovige gemeenschap te beschrijven. Je voelt mee met Katelijne, die opziet tegen haar broers die het echte boerenwerk mogen doen, en niet door heeft dat zij zelf over gaven beschikt die de andere gezinsleden moeten ontberen. Zo is zij verreweg de intelligentste van het stel en een begenadigd vertelster. Maar ze komt naïef over en het lijkt of haar broers worden voorgetrokken. Tranentrekkende gezinssituaties dus. Maar tussen de regels door zijn haar ouders toch liefhebbend en rechtvaardig. En het geloof is toch niet zo beklemmend als in de romans van Jan Siebelink en Maarten ‘t Hart. Eigenlijk een soort “Het kleine huis op de prairie” maar dan op zijn Zeeuws (“De kleine boerderij op het eiland”).

Er gebeurt eigenlijk niet zoveel in deze toch wel feel good roman. Niet meer dan dat je zelf ook mee zou kunnen maken als opgroeiend kind in een beschermd nest. Maar je leest het in één ruk uit. En dat is knap werk van de auteur.

Himmelhoch jauchzend

2010-02-10T21:59:00.000+01:00

En zo bevond ik mij opnieuw in Sautens, Ötztal Tirol . Aha-erlebnis. Vergezeld van steeds minder hoogtevrees maar steeds meer liefde voor dit rustige plaatsje aan de voet van de Tschirgant in de Oostenrijkse Alpen. Mij rest uiteindelijk niets dan overgave, met een vrouw tot over haar oren verliefd op deze plek en kinderen die ook allang overstag zijn: “Frankrijk? Nee hé? Waarom gaan we niet “gewoon” naar Oostenrijk?”, is een gevleugelde uitspraak van onze dochter. Wintersport was dit keer het doel van de afreis. Velen denken daarbij aan skiën maar er is meer te doen in de sneeuw dan op twee latten wachten voor de skilift en dringen om een zitplaats in de pisterestaurants bovenop de berg, struikelend over krioelende koters. Nee, echte kerels (en vrouwen) gaan langlaufen met een geweer op hun rug diep in de besneeuwde en levensgevaarlijke wouden. Waar rust en ruimte je diep tot jezelf doen terugkeren.

Een geweer heb ik niet en langlaufen deed ik reeds halverwege jaren Tachtig van de vorige eeuw toen het nog niet echt überhip was. Maar o, wat heb ik deze vakantie een lol gehad met een paar nauwelijks stoer te noemen maar toch retecoolesneeuwschoenen en een simpele houten slee lokaal bekend als rodel. Winterwandern en rodelen dus. Zie hier onze wintersporten. 200 Kilometergeräumte Winterwanderwege stonden ons ter beschikking. De paden op, de lanen in dus. Tot je kuiten pijn doen, er geen druppel snot meer in je neus zit en je drijfnat van het zweet in je thermo-ondergoed drijft. Een beetje tocht brengt je in enkele uren omhoog van een vergeten gehucht langs afgronden, almen, dennenbossen en gletsjerpuin naar een immer gemütliche berghut of boerderij voorzien van zonneterras of adembenemend uitzicht. Deze is dan steevast bemand door een heuse local waar bij de mannelijke variant hiervan de schapenkeutels van de zomerweiden nog achter de oren zitten. Authentieke Tiroler dus. Ruwe pit doch vriendelijk en in staat om op ambachtelijke wijze een stuk varken tot Wiener Schnitzel plat te slaan en te serveren. Dit kostelijke eten in combinatie met de prima plaatselijke pils Starkenberger geeft je vervolgens voldoende moed en kracht om met een van dezelfde berghut gehuurde slee in no time naar beneden te roetsjen. Langs smalle bergpaden en steile rotswanden gespeend van vangnetten en skileraren. Zodoende alsnog jezelf lavend aan de adrenaline, gelijk een freestyle skiër. Wat nou wandelaars zijn mietjes? Hoe dan ook, uiteindelijk verzamelen wij ons, net als zij-met-de-lange-latten, rond 4 uur ‘s middags in het hotel voor de après-ski. Vervolgens door naar de bijbehorende rokerige hut. Wij zijn dus überhaupt niet anders dan elke andere wintersporter (lees: skiër) en verliezen ons zelf uiteindelijk ook aan Schnapps in een decor van afgrijselijke doch aanstekelijke skihutmuziek. Een obscure smartphonevideo is hiervan het bewijs.

Skihutje

Voor insiders zijn de overige foto’s , voornamelijk genomen met dezelfde smartphone , misschien aardig. En ja, is voor herhaling vatbaar, zo’n vakantie.

Ze ging schrijlings op hem zitten

2009-12-09T15:33:00.000+01:00

Ik ben toch even zoet geweest met de lijvige trilogie “Millennium” van wijlen Zweedse schrijver Stieg Larsson. In de eerste plaats omdat ik niet zo’n misdaadromanlezer ben. In de tweede plaats omdat ik tussendoor het laatste niemendalletje van Dan Brown (Het Verloren Symbool) heb gelezen, waar ik overigens nauwelijks doorheen kwam zo saai en voorspelbaar als het was.

Maar goed, Stieg Larsson dus. Ik ben er aan begonnen omdat ik geen boekhandel meer in kon zonder te struikelen over stapels exemplaren van “Mannen die vrouwen haten”, “De vrouw die met vuur speelde” en “Gerechtigheid”, allen met de weggeefprijs van zo’n €10,-. Dat is dan voor zo’n 600 pagina’s per deel. Koopje. Daarnaast deden de buzz op internet, de verfilming met haar prima recensies maar vooral het nieuwsgierig makende artikel van Stine Jensen (NRC Handelsblad) mij doen besluiten de trilogie in één keer uit te lezen. De drie boeken dus aangeschaft.

Zoals gezegd een lange zit. Maar zeer zeker de moeite waard! Drie thrillers, bestsellers die postuum zijn verschenen (schrijver Larsson overleed op 50-jarige leeftijd onverwacht aan een hartaanval) over journalist Mikael Blomkvist en hacker Lisbeth Salander die je onderdompelen in een wereld van rituele seriemoorden, familieschandalen, vrouwenhandel, bizarre sexspelletjes, corruptie en spionage. Blomkvist als de good looking vasthoudende onderzoeker van zo’n jaar of 40+, Lisbeth als jonge vrouw van 27 jaar, tevens hacker, geniaal maar verwrongen door een getraumatiseerde jeugd. Ook zij krijgt echter en passant veel personen, man of vrouw, tussen de lakens. Voor deze twee tegenstrijdige personages is niemand in de grote boze buitenwereld veilig. En er worden nogal wat karakters opgevoerd. Met al die Zweedse namen is het soms dan ook moeilijk onthouden wie wat ook alweer uitspookte. Het is allemaal te lastig om uit te leggen. Bovendien zou dat jouw leesplezier bederven mocht je er ook door gegrepen worden. Gelukkig weet Larsson met zijn schrijfstijl en plotwendingen de lezer zelf goed bij de les te houden. Als er al zoiets als een literaire thriller bestaat dan komt Larsson met zijn trilogie dicht in de buurt.

Dus ja, ik heb er van genoten. Ik zou eens vaker een misdaadroman kunnen lezen… OK, twee minpuntjes dan: een zijsprong aan het eind van deel 3 (Gerechtigheid) met Erika Berger, hoofdredactrice van tijdschrift Millenium (“o, vandaar die naam, Millenium-trilogie”), had geschrapt kunnen worden. Daarnaast begon ik mij op een gegeven moment te ergeren aan dames die steeds maar weer “schrijlings” op Blomkvist gingen zitten. Alsof Zweedse dames geen ander standje kennen… Niemand is perfect maar blonde Zweedse dames toch wel?

Babyface Destroyer

2009-11-16T22:06:00.000+01:00

Hardlopen. Meewarig keek ik altijd naar die stumpers die al zwoegend en zwetend over fiets- en bospaden de wind doodliepen. “Is niet gezond”, of “ga eens een goed boek lezen” dacht ik daarbij in mijn alwetende, onnozele arrogantie.

Dat was voordat ik het licht zag. Het licht dat werd verduisterd door mijn in omvang toenemende buik na te zijn gestopt met roken, het passeren van de veertig levensjaren en het opdrogen van welke inspiratie dan ook. De inmiddels door veel training gestaalde spieren en het oneindige uithoudingsvermogen van de fitness-gekke mevrouw Barhorst gaven mij het laatste zetje. “Run, Arthur, run…”

Om een lang verhaal kort te maken: ik loop inmiddels al zo’n jaartje hard volgens een vast maar bescheiden, want alles met mate, stramien van 2 à 3 keer per week, 5 tot 10 km per sessie. Weer of geen weer. En het bevalt goed. Buik weg, ik voel mij weer 35 en de creativiteit bloeit weer op. Zo schrijf ik hier toch zomaar weer een stukje.

Het is vooral daarom dat ik gisteravond met een bord op schoot, stijgende verwondering en dito libido naar een verslag van Studio Sport zat te kijken. De wedstrijd in kwestie was een veldloop (Zevenheuvelenloop) en mijn aandacht ging uit naar een engelachtige verschijning uit Ethiopië: de tweevoudig Olympisch kampioene van Peking (5.000 en 10.000 m) Tirunesh Dibaba. Een kleine, frêle vrouw met grote bruine ogen, maar in plaats van vleugels gebruikt deze engel haar ranke benen om over het asfalt te vliegen. En dat was een prachtig gezicht. Wat een stijl, wat een gratie. Langzaam ging zij van start, maar haar eindsprint was fenomenabel en links en rechts werden zelfs afgetrainde mannen als slakken vertrapt. Haar bijnaam, Babyface Destroyer, eer aandoend. Naar adem happend vergaapte ik mij aan haar eindeloos lange benen, die in een bezwerend ritme het asfalt vermaalden. Waar je normaal als man wilt verdwalen tussen zo’n stel stelten, wil je hier alleen maar vol ontzag naar kijken. Zo mooi. Maar ik laat mij gaan, ik moest maar eens een stukje gaan hardlopen…

Tirunesh won de wedstrijd over 15 km in een nieuwe recordtijd. En ze won mij als lid van haar fanclub. Go, Tirunesh, go!

Wij zijn als gras

2009-07-26T23:08:00.000+02:00

Het werd weer eens tijd voor een goede film. De laatste die ik zag was “Slumdog Millionaire”, een ruime maand geleden. In het vliegtuig boven de Atlantische Oceaan, dat dan weer wel. Vrijdagavond laat dus op de bank genesteld, laptop op schoot, koptelefoon in de oren, bier en pinda’s onder handbereik. Mijn standaardpose en –uitrusting voor een paar uurtjes film kijken.

In de kast lag de al een jaar of twee geleden aangeschafte DVD met de titel “The New World”, waarvan ik destijds eens een veelbelovende recensie in de Volkskrant las. De film raakte bij mij echter in de vergetelheid. Mede omdat de tekst op de hoes een hoop romantisch geneuzel deed vermoeden. De film handelt immers over Pocahontas, het indianenmeisje dat bij de meeste mensen toch vooral via Walt Disney in het geheugen is genesteld. Ik vond het echter, na mijn bezoek aan de Nieuwe Wereld, nu toch wel eens nodig de film te bekijken. Het kan ook zijn dat ik in een romantische bui verkeerde maar dit terzijde.

Het verhaal is bekend. James Town, Virginia 1607. Een eerste nederzetting van de Engelsen in de Nieuwe Wereld. Engelse officier wordt verliefd op de inheemse prinses Pocahontas. De liefde is wederzijds met alle problemen van dien. De opstartperikelen van de kolonie helpen daar niet bij. Honger, ziekte, machtsstrijd. Nu is Pocahontas, zeer goed vertolkt door de op het moment van filmen slechts vijftienjarige Q’orianka Kilcher, ook werkelijk een schatje. Ook ik zou verliefd op haar worden. Een levenslustige bloem die net zo bij het ongerepte Amerikaanse landschap schijnt te horen als eender welke boom, vlinder of grasspriet dan ook. En dat landschap, daar draait het om in deze film. Schitterend weergegeven met beeld en muziek. Onmiddellijk ben je jezelf bewust van het paradijs welk dit Amerika was voordat het door Europeanen gekoloniseerd werd. De indianen zijn prachtig, was ik er zelf maar zo eentje.

Regisseur Terrence Malick weet zo een sfeer te creëren die het verhaal van Pocahontas enigszins naar de achtergrond doet verhuizen maar niet doet verbleken. De tranentrekkende momenten blijven intact. Romantiek dus. Wat overheerst is echter een epische trip. Een hallucinaties opwekkend schilderij van een ongerept Amerika waarin de kijker wordt meegezogen. Diep in God’s Own Country. En dat meesterwerk lag te verstoffen in mijn boekenkast. Schande!

Hoer van de eeuw

2009-07-14T23:10:00.000+02:00

Hoe meer je leest hoe meer favoriete boeken je bij kunt zetten in de kast. Aan het rijtje favorieten, waaronder “Nooit meer slapen” van W.F. Hermans en “Knielen op een bed violen” van Jan Siebelink, kan nu dus “Joe Speedboot” van Tommy Wieringa uitgelezen, nee verslonden, toegevoegd worden. Eindelijk, want het boek is al verschenen in 2005 en stond al een tijd op een andere lijst van mij, die van nog-te-lezen-boeken. Die lijst werd steeds groter dus ik lees mij suf de laatste tijd. Heb een tijdje, zeg sinds 2001, onder een steen gezeten. Vandaar.

Goed, Joe Speedboot dus. Joe Speedboot is een ontwikkelingsroman. Dat wil zeggen dat het hier om de (geestelijke) ontwikkeling van een personage gaat. Dit personage in deze roman is Frans Hermans uit het fictieve en suffe dorp Lomark in, waarschijnlijk, Gelderland. Fransje voor zijn vrienden. Fransje ontwaakt in het begin van het boek op jonge leeftijd (14 jaar?) zwaar invalide uit een coma na een ernstig ongeval. Op ongeveer hetzelfde moment dondert Joe Speedboot als een meteoriet het dorp binnen om wat leven in de brouwerij te brengen. Joe Speedboot, die zich zelf deze naam gegeven heeft, is als een soort Messias voor Lomark en Fransje in het bijzonder. Joe zit boordevol eigenzinnige ideeën en daden. Zo bouwt hij onder meer een heus vliegtuig. Vooral om te kunnen zien hoe een nieuwe dorpbewoonster naakt zont in haar achtertuin. Er ontstaat een vriendschap tussen de jongens Fransje, Joe, Christof, Engel en uiteindelijk ook het meisje P.J., de schoonheid uit Zuid-Afrika, in wie alles samenkomt. We maken de ontwikkeling mee vanaf hun puberteit tot aan jong volwassenheid. Fransje treedt hierbij op als chroniqueur van de belevenissen rond dit gezelschap en het dorp. Immers, zwaar gehandicapt is hij feitelijk veroordeelt tot meebeleven langs de zijlijn. Als een soort observator.

En hij doet dit met verve. Het is ook voor de lezer genieten van zijn verzameling anekdotes en wetenswaardigheden over Lomark. Het dorpje komt daardoor tot leven, wordt een prachtige soap en sleept je mee in haar opkomst en ondergang.

Dat is natuurlijk vooral te danken aan de schrijfstijl van Wieringa: simpel en vol doeltreffende metaforen. Prachtige beeldspraak derhalve. Joe Speedboot is een roman over vriendschap en hoe zij verbroken wordt, over verraad, jaloezie, dood, seks, overspel. Kortom: over het leven. En over desillusie. Het ontroert, amuseert en stemt tot nadenken. Ik verraad verder niets over de plot dus waarom ik “boek van de eeuw” “hoer van de eeuw” als titel voor dit blogbericht gekozen heb zal je zelf uit moeten vinden. Want als je het nog niet gelezen hebt: ga dit snel doen!

Monterey Festival

2009-06-19T09:53:00.001+02:00

Jellyfish IV, originally uploaded by Tureluur.

Highway 1 voerde ons van SLO naar Monterey over een panoramisch stuk kronkelend asfalt die zijn gelijke niet kent. Aan de rechterkant een alpien berglandschap, aan de linkerkant de Stille Zuidzee. Dit is een plek waar ik Esther mee naar toe zou kunnen nemen. Ze is gek op bergen. Ik vind het ook wel wat hebben, die puisten in het landschap, maar een zee in de buurt is nooit weg. Dit hier is voor ons best of both worlds. Nadeel is dat je het strand hier moet delen met zeeolifanten, die al zonnebadend liggen te rollen in hun zelfgegraven kuilen.

Exact 42 jaar geleden vond er in Monterey, CA, een popfestival plaats. Hier traden de groten der aarde op uit het hippietijdperk. Het werd als hoogtepunt beschouwd van de Summer of Love. Dat maakt het plaatsje Monterey een meer dan geschikte locatie om onze USA-reis af te sluiten met ons eigen festival: onze biervoorraad uitputten, een goed diner en een bezoek aan het Monterey Bay Aquarium. Als natuurliefhebber en aquariumhobbyist zou ik van het laatste net zo in vervoering kunnen raken als van de muziek van Jimi Hendrix in combinatie met een bescheiden sigaret opgeleukt met marihuana (wiet). Goh, dat waren nog eens tijden...

Het werd beter dan dat. Monterey is een prachig, Victoriaans aandoend kustplaatsje aan de Grote Oceaan welke kan bogen op een rijke historie (Cannery Row), heerlijk mediterraan zeeklimaat en een schitterende natuur. Daarnaast is het Monterey Bay Aquarium een tentoonstelling van grote klasse! In een twee verdiepingen tellend complex van meerdere gebouwen staan grote bassins, displays en aquaria opgesteld die op uiterst informatieve wijze alle aspecten van het maritieme leven op en rond de baai van Monterey uit de doeken doen. En dat leven is talrijk en divers: haaien, roggen, tonijn, zeeotters, vogels, etc. Spil in dit alles is een snelgroeiend soort zeewier: kelp. Hele wouden van dit spul staan hier langs de kust. Er is een zaal met als thema "Het Verborgen Leven van Zeepaardjes" en een zaal met verschillende aquaria voorzien van jellyfish (kwallen). Deze kwallen dansen als aliens in blauw verlichte megabakken rond, deinend op ambient achtergrondmuziek die continue uit de luidsprekers klinkt. Van dit caleidoscopisch kijk- en luisterspel word je als het ware vanzelf opgetild naar een ander level. Psychedelica van hoog niveau. Hippiegeneuzel natuurlijk. Waar het op neer komt is dat het een prachtig gezicht is en dat het een zeer mystieke, ontspannende uitwerking heeft. De ideale afterparty voor onze reis.

Foto's doen dit spektakel niet tot zijn recht komen, maar hier toch een poging.

Mulholland Drive

2009-06-18T11:04:00.000+02:00

Mulholland Drive, originally uploaded by Tureluur.

Dit wordt een korte blogpost. Ik zit nu met vriend\zwager\reisgenoot Dennis aan de rode wijn, made in Californië. Beetje wezen toeren met de 2010 Ford Mustang Convertible over de beroemde Mulholland Drive in Los Angeles, CA. Mond vol maar het zijn van die mooie namen, vandaar. Zicht over Beverly Hills, prachige optrekjes. Veel in neoklassieke stijl. Mulholland Drive dus. Valt verder niet zoveel over te vertellen behalve dat het wel wat heeft. Alsof je meespeelt in het meesterwerk (= extra gratis filmtip!) van David Lynch (vooral bekend van de TV-serie Twin Peaks). Of dat Edd y Murphy opeens tevoorschijn springt vanuit een zijweg. Los Angeles is niet mijn stad (way too busy) maar is wel hip. Gadgets in de supermarkt. Geen mafkezen in hobbezakken en teenslippers op straat. Nee, hier draagt men haute couture. Vlotte jongens, mooie meisjes, hagelwitte tanden, plastic tieten. Veel modezaken waar zelfs Dennis uren kan ronddwalen op zoek naar coole jeans. Duur ook. Los Angeles is toch een beetje the-place-to-be, anno 2009. Wij zijn toch maar weggegaan.

Doorgereden naar San Luis Obispo, CA, een wel zeer ontspannen kustplaatsje. Wijnstreek, Californië. Dit is het Bergen NH van Californië. Volgens de informatie die Jan Doets ons meegaf zitten hier de intellectuelen en kunstenaars van Californië. Het is daarom dat hij deze plaats in onze reis heeft opgenomen (...). Echter, ook hier doen wij niet veel meer dan een duik in het zwembad, een fles rode wijn soldaat maken en (te) laat naar bed gaan.

A Girl's Best Friend

2009-06-17T10:31:00.000+02:00

Je kunt wel ruim 3 weken serieus een half continent doorscheuren maar af en toe dienen de zinnen te worden verzet. Vandaag werd daarom uitgeroepen tot pretparkdag. En om dan ook maar gelijk met de deur in huis te vallen: we hebben we de toekomst van de rollercoasters beleefd in Universal Studios. The Simpsons RIDE. Niks honderden meter rails, nee, een statisch maar uiterst beweeglijk (...) karretje en een projectiescherm zo groot als het DSB-stadion. Dit maakt de meest onvergetelijke achtbaanrit ooit. Virtual reality was nog nooit zo reëel! Met alle respect, maar de Goliath verbleekt daarbij tot een stoomtramritje tussen Enkhuizen en Medemblik.

In LA kan een bezoek aan Hollywood natuurlijk niet achterwege blijven. Dus na een VIP-behandeling in Universal Studios reden wij naar de kruising van Vine Street met Hollywood Boulevard alwaar wij een parkeerplaats vonden. Nu zijn de kleinste straten in Los Angeles ongeveer zo lang als de Kennemerstraatweg van Alkmaar naar Heiloo in het kwadraat dus hierna hadden we nog een flinke wandeling voor de boeg.

Hollywood's Walk Of Fame is eigenlijk het aanzien niet waard maar het gaat hier natuurlijk om de uitstraling die uitgaat van de trottoirtegels voorzien van de namen van film-, televisie- en muzieksterren. Daarnaast is de echte trekpleister een aantal betonnen tegels met hand- en voetafdrukken van diverse beroemdheden. Hier begint ook pas de gezelligheid in een verder wat rommelige boulevard. Straatartiesten, toeristen en locals drommen hier samen om zich te vergapen aan.. betonnen tegels. Maar toch, een gezellige boel.

En het heeft ook wel wat om de kleine handjes en voetjes van een 7-jarige Shirley Temple te zien, achtergelaten in nog zacht cement in 1935. Of te zien hoe jouw voetjes verzuipen in de enorme All Stars-voetafdrukken van Will Smith, een idool van deze tijd. Grootste trekpleister is toch de tegel met daarop de persoonlijke boodschap, hand- en voetafdrukken van Marilyn Monroe. In volledige adoratie zijgen mensen ter aarde om de tegel te betasten, te fotograferen en te zoenen. Marilyn leeft!

Ze wilde dan ook graag met mij op de foto. Ik was niet te beroerd om dit af te wijzen. Het was inmiddels lang geleden dat ik een vrouw had aangeraakt.

Good Vibrations

2009-06-16T08:14:00.000+02:00

Zuid-Californië, synoniem voor sport-, lichaams- en autocultuur. Vlotte tieners in gekleurde busjes, hippies, surfers en heerlijk gelijkmatig gebruinde, van boobjobs voorziene meisjes. Ons kwartet is bijna compleet voor wat we hier van gezien hebben, eenmaal aangekomen in Los Angeles. Om ook de hippies te spotten, en dus het kwartet te completeren, maakten wij een tussenstop in het badplaatsje Carlsbad. Dat klinkt erg Duits ja en dat klopt. Carlsbad is vernoemd naar Karlsbad, een Boheems (Duits, Tsjechisch, Beieren, whatever) kuuroord, waarvan men hier eind 19e eeuw vond dat deze gelijkenis vertoonde met de plek alhier. Het betreft dan de op beide plaatsen gevonden minerale bronnen. Althans, volgens mijn bronnen.

Weinig hippies gezien. Wel veel surfers en de hen adorerende meisjes. Carlsbad is een relaxede badplaats die ook niet zou misstaan tussen Bergen en Schoorl aan Zee. Het is hier minstens zo druk, het strand is gelijkwaardig, de huizen net zo duur. Het weer is vaak mooier, de zee dieper, de boulevard ruimer. Leuk ook, die overvliegende pelikanen. Nadelen: er zal af en toe eens een verdwaalde witte haai langskomen en wij konden wederom niet lang blijven. Ik werd blij van deze plek. Hier is het waar Brian Wilson (The Beach Boys) zijn geniale muziek heeft bedacht. Ik begrijp de inspiratie, zijn muziek zal in mijn oren voortaan nog beter klinken.

I, I love the colorful clothes she wears
And the way the sunlight plays upon her hair
I hear the sound of a gentle word
On the wind that lifts her perfume through the air

San Diego, mi amor

2009-06-15T09:37:00.000+02:00

Maritime Museum, originally uploaded by Tureluur.

Vandaag de langste dagtrip gemaakt van deze reis, namelijk 409 mijl van Tucson, AZ, naar San Diego, CA. Dat is ruim 650 kilometer dus de Mustang werd tot het uiterste gedreven. Hij slaagde moeiteloos voor deze duurtest. De Interstate 8 (I-8) van oost naar west dwars door Arizona en Californië is, zolang niet in de buurt van een stad, uitgestorven. Afstand en tijd vliegen dan ook voorbij. Vanuit de Sonorawoestijn richting Pacific zie je het landschap steeds groener worden. Onderweg nog even wat stuiptrekkingen: kaal gebergte, zandduinen, maar uiteindelijk voel je de frisse zeelucht het woestijnstof uit je haren waaien (we rijden een convertible dus het dak kan er af).

Het enige oponthoud waren de benzine, cafeïne- en nicotinebehoeften, suïcidale (overstekende) prairiehonden en Border Patrol controles. Vooral dat laatste is opmerkelijk. De I-8 loopt vrijwel parallel aan de Mexicaanse grens. Als je je hoofd uit het autoraampje steekt kun je de taco's bij wijze van spreken ruiken (Wij rijden een convertible dus het dak kan er af). Langs deze grens een hoog zwart hekwerk. Een soort Berlijnse muur die uiteindelijk 1100 km lang moet gaan worden en als doel heeft illegalen tegen te houden die vanuit Mexico de USA, ook wel het paradijs genoemd, proberen binnen te komen. Onze auto werd tot driemaal aan toe tot stoppen gedwongen en gecontroleerd op illegalen op de achterbank. Waar die zich dan zouden moeten bevinden is ook ons een raadsel want de achterbank van een Ford Mustang Convertible (het dak kan er af) biedt slechts plaats aan één lunchpakket burritos.

In de middag kwamen wij aan in San Diego. Het werd liefde op het eerste gezicht. De stad, aan de grens met Mexico en met veel Spaanse invloeden (architectuur) ademt met haar milde klimaat een mediterrane sfeer uit. Heerlijk loom ligt zij aan een baai van de Grote Oceaan (Pacific). Hier is het goed toeven. Mensen zijn ontspannen, vrouwen dragen korte rokjes en hebben lange benen, bomen zijn paars en bedwelmen de argeloze toerist. De oceaanlucht voelt weldadig (iets met mijn Egmondse "roots"?). Een wandeling langs de boulevard en eten in één van "Old Town's" vele Mexicaanse cantina's maakten de dag compleet. Spijtig dat wij morgen deze stad alweer moeten verlaten, er is zoveel te zien en te beleven.

Gunfight at the O.K. Corral. Not.

2009-06-14T10:15:00.000+02:00

Pima Air & Space Museum, originally uploaded by Tureluur.

Tijdens een vuurgevecht bij de O.K. Corral, op woensdagmiddag 26 oktober 1881 in Tombstone, Arizona, maakten Wyatt Earp, zijn twee broers en Doc Holiday korte metten met de bendes van Clanton en McLaury. Deze ruzie met dodelijke afloop heeft veel bijgedragen aan de mythe van het ruige Wilde Westen en is al enkele malen verfilmd waarbij vooral "Tombstone" (1993) met Val Kilmer in de rol van Doc Holiday mij is bijgebleven (= gratis filmtip!).

[caption id="attachment_673" align="alignright" width="194" caption="Hij verveelde zich dood in Tombstone, AZ."][/caption]

Het stadje Tombstone staat op de lijst van Amerikaans erfgoed en is volgens de folder nog authentiek. Het belooft de bezoeker een kijkje in het leven van eind 19e eeuw, The Old West. Als film- en cowboyliefhebbers (wat doen wij anders hier in Mexico, herstel: uithoek van de VS?) moesten wij Tombstone dus even aandoen, want om de hoek bij Tucson.

Welnu, we vlogen er net zo snel weer vandaan als dat wij er heen waren gereden. Wat een kudtstad! Eén grote schertsvertoning. Typisch weer zo'n geval van Amerikaanse extremen. Of het is prachtig en ongeëvenaard. Of het zuigt hard. Dit was een gevalletje van die laatste categorie. Een troosteloos samenraapsel van vergane glorie. Meer woorden wil ik er niet aan vuil maken. Kom je ooit nog eens in de buurt van de Mexicaanse grens, rijdt Tombstone snel voorbij.

Gelukkig hadden wij deze dag een alternatief achter de hand en dat was het Pima Air & Space Museum om de hoek bij ons hotel in Tucson, Arizona. Op een terrein zo groot als ettelijke honkbalvelden staan hier vele historische en meer recente vliegtuigen van de Amerikaanse luchtmacht tentoongesteld. Een soort Aviodome, nee groter dan welke droom ook. Yankee spierballenvertoon. Daarnaast zijn enkele hangars gewijd aan tentoonstellingen (ruimtevaart, bommenwerpers and stuff). Kortom, een waar lustoord voor techneuten. Verlekkerd hebben wij een middagje staan voelen, kwijlen en fotograferen aan en van P-51 Mustangs, B-52 Stratofortresses en Grumman F-14 Tomcats. Het was eigenlijk too bloody hot. Zelfs ik begin bij 37° Celsius op een zeker moment te smelten. We eindigden de middag dan ook bij het hotelzwembad. Tot dit overspoeld werd door enkele families Mexicanen en wij het restaurant in vluchtten voor het diner. Daarna uiteindelijk maar dit stukje gaan schrijven...

La Leyenda del Zorro

2009-06-13T09:48:00.000+02:00

[caption id="attachment_663" align="alignleft" width="199" caption="Zijn vriendin reageerde ietwat geprikkeld."][/caption]

Sommige cactussen zijn groter dan andere cactussen. Daarnaast zijn er cactussen die het grootst zijn. De Saguaro (Carnegiea gigantea) bijvoorbeeld. Deze reuzencactus komt alleen voor in het zuidwesten van de Verenigde Staten en het noorden van Mexico. Laat dat nu net de plek zijn waar wij momenteel vertoeven.

Tucson (spreek uit: Toesoon), Arizona. In een snikhete Sonorawoestijn (38° Celsius) lag het dan ook voor de hand een bezoek te brengen aan het Saguaro National Park, het laatste stukje beschermde natuur wat wij deze reis aandoen. In dit park staan een heleboel van deze reuzen bij elkaar, zodat wij ons er naar hartelust aan konden prikken. Ze zijn prachtig. Als standbeelden houden zij de wacht in een door zon en droogte geteisterd landschap. Een landschap waarin je ieder moment verwacht oog in oog te staan met Zorro. Een sombrero in plaats van mijn huidige ordinaire honkbalpet zou hier ook niet misstaan. En is functioneler bovendien. De zon is moordend hier.

De ecologie van dit droogste en één van de warmste plekjes van het Amerikaanse contintent is overigens zeer bijzonder. Jonge saguaro's gebruiken bijvoorbeeld laagblijvende loofstruikjes als beschutting tegen de zon in hun eerste jaren, bestuiving vindt plaats door vogels, vleermuizen en insecten. Indianen eten het cactusfruit. Alles werkt hier samen met de saguora als spil. Het lijkt hier dor en dood, in werkelijkheid wemelt het er van het leven. En niet zonder gevaar voor argeloze menselijke wandelaars. Ratelslangen, gilamonsters, tarantula's, "killer bees", to name just a few.

[caption id="attachment_668" align="alignright" width="300" caption="Arizona Diamondback"][/caption]

De ratelslangen maken overigens een hoop kabaal. Meer nog dan een Ford Mustang Convertible in de eerste versnelling. Met de verharde delen aan het uiteinde van hun staart maakten ze continue een mechanisch, ratelend geluid wanneer wij langsreden of -liepen. Afgaande op deze geluiden moet het wemelen hier van deze gifadders! Gelukkig zijn zij banger voor ons dan wij voor hen. Met het geluid van hun staart proberen zij ons, volgens mijn idool Charles Darwin, af te schrikken.

Mijn twee centen alhier (=klikkerdeklik).

Lazy Afternoon at Chase Field

2009-06-12T09:55:00.001+02:00

De nacht overleefd in een motel vol Mexicaanse bouwvakkers en vandaag dan de reis naar Phoenix, de hoofdstad van Arizona. Na al het natuurgeweld werd het namelijk hoog tijd om Amerikaanse cultuur te snuiven. Een honkbalwedstrijd is daarvoor uitermate geschikt. Op het programma stond dan ook de Major League wedstrijd tussen de Arizona Diamondbacks en de San Francisco Giants.

Vanuit Holbrook naar Phoenix is zo'n 236 mijl. En daaruit blijkt direct hoe handig het is in dit schier oneindige land om in mijlen te rekenen in plaats van in kilometers. Zo'n mijl (1 mijl is ongeveer 1,6 kilometer) brengt de afstanden terug tot overbrugbare proporties. Want stel je voor: 236 mijl is bijna 380 kilometer. Driehonderdentachtig! Dan krab je jezelf nog even achter de oren. Dat is de afstand van Amsterdam naar Luxemburg. In Nederland een ellenlange kloterit over de dichtgeslibde A2 en door chaotisch België, alhier in Arizona een comfortabele zit van ruim drie uurtjes door berg, dal en prairie over een verlaten Interstate. De reis duurt voor het gevoel dan ook maar een uurtje. Boeiend landschap, mijlen als kilometers, The Boss op de satellietradio en de tijd vliegt voorbij.

Dit is natuurlijk jezelf voor de gek houden. Maar het werkt. Ander voorbeeld: pizza's. Ooit wel eens een pizza van bijna een halve meter doorsnede besteld? Wij wel. Maar hier zijn ze "slechts" 16 inch. En dus te behappen.

Phoenix dus. Als herrezen uit de as van de woestijn is deze stad een heuse oase. Phoenix is een van de snelstgroeiende steden van de Verenigde Staten en is met inmiddels meer dan 1,5 miljoen inwoners de zesde stad van het land. Iedereen wil er wonen. Maar ja, 360 dagen zon, mooie vrouwen, hete zomers en milde winters. Wat wil een mens nog meer? Voor zover wij gezien hebben ademt de stad veel ruimte en luxe uit. Prachtige woningen, veel nieuwe kantoren en fraaie overheidsgebouwen. En een splinternieuw, van airconditioning voorzien honkbalstadion voor een piepjonge club: Chase Field, thuisbasis van de Diamondbacks.

Zo'n honkbalwedstrijd is een relaxede aangelegenheid. Het boeit als je van het spel houdt (en dat ga ik steeds meer doen, zeker nu mijn beide zonen ook een carrière als pitcher nastreven). Er zit spanning in, tactiek. Moeilijkheidsgraad hoog. Het ziet er eigenlijk wel intelligent uit. Maar je zou het ook aan kunnen grijpen als omlijsting van een ontspannen middagje bijpraten met dierbaren of goede vrienden. Of tot een goede deal te komen met de directeur van die groothandel in knoopsgaten. De sfeer in het stadion is zeer ontspannen. Er is ruimte, er zijn geen opgefokte supporters, er is plezier. Soms lijkt iedereen van pure weldaad in deze van alle gemakken voorziene tempel in slaap te vallen. Maar dan zijn er nog altijd de luidsprekers en beeldschermen die ons met medelingen als "Make some noice!" en "Let's get loud!" aan onze rol van klapvee te herinneren. Immers: live op 3 televisiekanalen met 300 adverteerders. Dus er moet wel een beetje actie bij.

Want geld moet er wel verdiend worden hier in de USA. En dan zeker in Phoenix, AZ. De merchandising tijdens zo'n baseball game draait op volle toeren. Fanshops achter de coulissen van het stadion doen goede zaken en versnaperingen worden verkocht tegen woekerprijzen. Zo ging ik tijdens de 5e inning twee biertjes kopen bovenin het stadion. Vreemd was al dat ik de verkoopster eerst mijn ID moest laten zien (ik zie er door de zon en onthouding van sex goed uit, maar zou ze mij werkelijk nog geen 21 jaar hebben geschat?), nog vreemder keek ik op van de prijs die ik moest betalen voor 2 schamele flesjes Budweiser Light: 21 dollars! "Twenty-fucking-one dollar!? Are you kidding me?" Dat deed ze niet. Ik had dorst dus geen keuze...

Get Your Kicks On Route 66

2009-06-11T07:38:00.000+02:00

Route 66 III, originally uploaded by Tureluur.

If you ever plan to motor west
Travel my way, the highway that's the best.
Get your kicks on Route 66!

[caption id="attachment_646" align="alignright" width="300" caption="American Indian Alert"][/caption]

We zakken af naar het Zuiden van Arizona om, via wat honkbal in Phoenix en een Gunfight at the O.K. Corral in Tombstone, langs de Mexicaanse grens terug naar Californië te rijden. San Diego. Pacific Coast. Zeelucht! Voor die tijd moesten we toch nog even een National Park aandoen. Daavoor zijn we hier. Petrified Forest NP was vandaag de plek waar de Park Rangers ons konden verwelkomen. Dit is een bos van zo'n 225 miljoen jaar oud. Prehistorische bomen dus. Deze bomen zijn dan ook morsdood. Sterker nog: ze zijn compleet versteend. Gekristalliseerd, kleurrijk en mooi. Alchemie in de woestijn. Daarnaast lag (nog) een woestijn met de veelzeggende naam "Painted Desert". Deze woestijn dankt zijn naam aan het zandsteen, welke afhankelijk van lichtinval en -intensiteit, een palet van kleuren kan aannemen. Vandaag zaten die lichtfactoren mee, dus de fotograaf in mij kon zich uitleven.

[caption id="attachment_647" align="alignleft" width="300" caption="Total Loss or Lost?"][/caption]

Allemaal leuk en aardig. Meer kicks behaalden wij uit het besef dat wij een deel van de legendarische Route 66 aan het berijden waren. Officieel is deze weg van Chicago naar LA in 1985 opgeheven en gedeeltelijk verwijderd toen Interstates haar rol overnamen. Een groot gedeelte is echter historisch erfgoed en trekt daardoor veel toeristen, waaronder twee oudere jongeren uit Polen. Veel meer dan roadsigns is er overigens niet te zien. Maar ze dankt haar roem natuurlijk aan de beleving er omheen. Rest mij weinig keuze dan toch maar een foto van een naambordje te maken. Overigens wil het toeval dat wij nu logeren in een hotel/motel aan die voormalige Route 66. Hoe romantisch. De weg heet nu overigens Navajo Boulevard. In Holbrook Arizona. Van die indianen zijn wij voorlopig nog niet af. Je hebt hier echt zo'n dromenvanger nodig anders krijg je nachtmerries van die roodhuiden...

Pow Wow* in Canon de Chelly

2009-06-10T09:19:00.000+02:00

[caption id="attachment_628" align="alignleft" width="280" caption="Vier hoeken = één uithoek"][/caption]

Vandaag stond er nog een laatste canyon op het programma: Canyon de Chelly. Maar alvorens daarheen te karren besloten wij op geheel Amerikaanse zapwijze een bliksembezoek te brengen aan Four Corners. Het vierstatenpunt waar de Amerikaanse staten Arizona, Colorado, New Mexico en Utah aan elkaar grenzen. Een unicum. Dus heenrijden, foto maken en wegwezen. We waren toch "in de buurt". Dat viel tegen. De rit erheen bleek langer dan gepland. De wegen zijn eindeloos in dit godvergeten woestijnlandschap. De schaal op de wegenkaart bleek niet te kloppen en de juffrouw van TomTom lulde weer eens over zijwegen die er niet waren. Gelukkig is de highway in deze dorre uithoek van Utah breed en leeg zodat zelfs ik, nog steeds vechtend tegen een vorm van rijfobie -ik weet: het zit tussen de oren. Maar zuigen doet het- met twee vingers in de neus en ogen dicht gas op de plank kan houden. Wat nou cruise control?

[caption id="attachment_629" align="alignleft" width="210" caption=" Het schoot Dennis plotseling in zijn rug"][/caption]

Achteraf hadden we Four Corners kunnen laten voor wat het is. Niets dus. Een bronzen plak op een bord beton om het punt aan te geven waar dit dan allemaal plaatsvindt. Het Drielandenpunt bij Vaals is een pretpark vergeleken bij deze uithoek. Aan de andere kant: het voegt toch weer twee staten toe aan onze palmares, te weten Colorado en New Mexico! Doen wij toch maar eventjes zes staten aan tijdens onze reis! Dennis wist zich zelf in zulke bochten te wringen dat hij in vier staten te gelijk aanwezig was. Zie foto. Gek was tevens dat het er toch redelijk druk was. Amerikaanse gezinnen all-over-the-place. Waar kwamen die dan vandaan? Onderweg hebben wij ze niet zien naderen. Zij maakten net zulke gekke foto's van dit stukje niemandsland als wij.

[caption id="attachment_630" align="alignleft" width="210" caption="Ik heb mijn wagen vol geladen..."][/caption]

Daarmee was ons avontuur vandaag nog niet ten einde. Nee, op het programma stond ook nog een heuse jeeptocht met een indiaanse gids diep de vallei in. De jeep was een soort verlengde pick-up. In de open laadbak waren enkele banken geplaatst. Genoeg voor zo'n twintig argeloze toeristen. Een regenbui naderde vanuit de verte... De gids heette Dave. Dave is een lid van de Navajostam en hij wist bijzonder veel over zijn volk en de Canyon te vertellen.

De mooiste Canyon hebben we, bleek achteraf, dus voor het laatst bewaard. Canyon de Chelly, welke geheel in handen is van de Navajo, is een vruchtbare kloof. Hele bossen groeien langs de randen van de rivierbedding. Daarin wemelt het van de vogels, verwilderde paarden (mustangs!) en enkele verdwaalde runderen. De zanderige en vochtige bodem wasemt een frisse, kruidachtige geur. Ja, hier zou ik het een tijdlang uit kunnen houden.

[caption id="attachment_632" align="alignright" width="210" caption="Er werd luid om ons gehinnikt"][/caption]

Knijp je ogen toe en je waant je in Afrika. Is dit dan wat ze met Afro-Americans bedoelen? Onzin, dit is Native American-land en Driving Dave maant ons de bij de trip inbegrepen en oerdegelijke regenponcho's (van Duitse makelij) aan te doen. Het onweer barst los. Hagel en dikke regendruppels teisteren jeep en inzittenden. Weldra verandert de Canyon in een licht kolkende kreek. Spektakel alom als Driving Dave ons behendig door de modder stuurt. Om de zoveel mijl was daar een stop bij rotstekeningen of rotswoningen uit een ver verleden waarbij Dave uitleg gaf. Historie, Navajo legenden en verhalen voor het slapen gaan. Ja, hier woonden al mensen (Anasazi) toen Karel de Grote nog een hele kleine was. Dave weet er alles van en heeft ons in de ban. De omgeving helpt daarbij.

[caption id="attachment_633" align="alignleft" width="147" caption="Navajo Narrator"][/caption]

[caption id="attachment_634" align="alignleft" width="147" caption="Rolling On The River"][/caption]

Tijdens zo'n stop de onvermijdelijke Navajohandelaren, die onophoudelijk hun zelfgemaakte waar aan de man proberen te brengen. Ik ben echter al voorzien, al moet ik nogmaals melden dat ze fraaie spulletjes fabriceren, deze pottenbakkers, zilversmeden, dromenvangers en weefgoeroes.

[caption id="attachment_635" align="alignright" width="270" caption="Navajomeisje. Zo schattig. Zo Pocahontas."][/caption]

De tocht duurde bijna zo'n vier uur. En al waren we op een zeker moment helemaal doorweekt, aan het einde waren we door wind en zon weer praktisch droog geföhned, we hebben ons geen moment verveeld. Canon de Chelly is een aanrader mocht je ooit ook eens verzeild raken in Navajo Nation. Je hebt een Navajogids nodig om dit indianengrondgebied te mogen betreden. Aan Dave heb je een goede indiaan. Uch.

[caption id="attachment_636" align="alignnone" width="450" caption="De huur was lang geleden reeds opgezegd"][/caption]

[caption id="attachment_637" align="alignnone" width="450" caption="Het begon toch wat te tochten hierboven"][/caption]

* Pow Wow: bijeenkomst waarbij zowel indianen als blanken (Native en non-Native American) samen dansen, zingen, "socializen" en eer betonen aan de Amerikaanse Indianencultuur.

Niet zo monumentaal

2009-06-09T05:24:00.000+02:00

[caption id="" align="alignleft" width="240" caption="U.S. Route 163"][/caption]

Monument Valley is natuurlijk bij uitstek hét symbool van het Wilde Westen. Het gebied in Amerika waar omheen onze reis zich centreert. Vandaar dat een bezoek aan deze vallei hoog op ons lijstje stond. Immers, hier zijn klassieke foto’s te maken. Foto’s die in elke reisfolder van de Verenigde Staten een prominente rol spelen en dus ook thuis aan de muur vorm kunnen geven aan een mooie herinnering. Daarnaast wordt zo’n beetje elke western (film) geassocieerd met het decor van deze omgeving: woestijn, prairie en dramatische rotsformaties. Helaas wilde het weer niet meewerken. Warm, dat wel, maar zwaar bewolkt. Dit geeft het licht een wat grauwe sluier zodat foto’s onder deze omstandigheden gemaakt een wat matte indruk opleveren.

[caption id="attachment_620" align="alignright" width="300" caption="Twee halen, twee betalen"][/caption]

Nu sprankelt dit gebied sowieso niet van het leven dus vanuit die hoek bekeken benadert het de werkelijkheid goed. We bevinden ons hier midden in een Navajoreservaat. En dat is minder romantisch dan het klinkt. Al wat je hier tegenkomt (naast verdwaalde toeristen) zijn verveelde indianen die hun tijd doden met het drinken van goedkoop bier en het verkopen van handgemaakte sieraden volgens Navajotraditie (wél mooi!) in gammele marktkraampjes langs de Highway. Ze wonen hier niet in wigwams of tipi’s, nee, een indianentent anno 2009 is een trailer. Een woonwagen dus. Her en der op de prairie en in de woestijn zie je kleine agglomeraties van barakken en woonwagens. De huidige Navajokampen. Een ongeplaveide weg leidt er heen. Muzikale omlijsting van “The Doors” is hier op zijn plaats. Achter elke steen zou zomaar Jim Morrison verkleed als sjamaan tevoorschijn kunnen springen teneinde een wanhopige regendans op te voeren. Wij zijn inmiddels “Waiting For The Sun". Troosteloosheid troef. Amerika het land van de onbegrensde mogelijkheden. Maar niet (meer) voor haar oorspronkelijke bewoners.

Ik besloot deze gasten te steunen door de aanschaf van een schitterende Navajo-halsketting voor Esther, die toch al op mijn boodschappenlijstje stond. Volgens de indiaan geeft het de draagster een warme, sexy glow die boze geesten en slechte mannen afschrikt. True story. Mocht het niet werken of zij het niet mooi vinden dan kan ik het komen ruilen. Aardige man.

[caption id="attachment_621" align="alignnone" width="468" caption="Toch nog mooi plaatje geschoten met gewillig model..."][/caption]

Kwetsbare Boog

2009-06-08T09:35:00.000+02:00

Delicate Arch, originally uploaded by Tureluur.

Misschien kwam ik in mijn vorige post wat laatdunkend over voor wat betreft al de canyons hier. Dat was niet de bedoeling. Vandaag ging de trip naar Arches National Park en onze wandeling naar de beroemdste aller bogen: Delicate Arch. Wanneer je dan in zo'n park loopt, omgeven door reusachtige rotsformaties, kun je slechts eerbiedig het hoofd buigen voor zoveel scheppingskracht van de natuur. Fraaie staaltjes architectuur waar ook een Frank Lloyd Wright stil van geworden moet zijn.

En toch... het landschap is prachtig. Moab een lief en levendig stadje. Je kijkt je ogen uit. Maar ik krijg er een licht unheimisch gevoel bij. Ik ben gewend aan groen, bomen, gras, water. Denk Schoorl. Schiermonnikoog. Of Yosemite. Hier is alles blauw (lucht), wit (wolken) en oranje (rots, steen, zand). Dat geeft de aanblik van een buitenaardse planeet. Hier worden dan ook Science Fiction-films opgenomen, zoals Planet Of The Apes. Of toch ook Indiana Jones and the Last Crusade.

Mijn film (zie hier) voegt verder niets toe maar is leuk voor nu. En later.

Americana

2009-06-07T09:52:00.000+02:00

[caption id="attachment_599" align="alignleft" width="300" caption="Oh no, yet another canyon..!"][/caption]

Moab dus. Een city in het oosten van Utah welk voor 2 dagen onze uitvalsbasis zal zijn naar nog meer canyons in de omgeving. En dan hebben we het wel even gehad met die kloven. Begrijp me niet verkeerd, ze zijn stuk voor stuk prachtig, fotogeniek en genoeg verschillend van elkaar om bij de les te blijven. Maar ik begin zo langzamerhand weer te snakken naar de ruige frisheid van een Yosemite Park. "Toen ik om mij heen keek raakte mijn hele wezen vervuld van een merkwaardig gevoel en mijn ogen vulden zich met tranen van geluk", aldus één van de eerste blanken die Yosemite bezocht. Hoogdravend wellicht, maar toch durf ik deze stelling te onderschrijven. Of laat ik John Muir, de beroemde Californische natuurbeschermer citeren: "Zolang ik leef zal ik het gezang van de watervallen, de vogels en de wind horen." Amen.

Hier in Utah-desert daarentegen heb ik continue last van droge lippen en hoest, stofsnotneuzen en oogwallen als zandzakken. Zij zitten immers vol woestijnzand. Meer Budweiser drinken, luidt het devies. Utah, een prachtige naam van Indiaanse oorsprong, is overigens een bijzondere staat om doorheen te rijden. Vandaag hebben wij dat kriskras gedaan. Van zuid naar noord en vervolgens naar het oosten. Vruchtbare valleien met zwartbont vee gaan over in gortdroge en grauwe woestijnen waarin stofstormen heersen. Berglandschappen worden afgewisseld met ruig canyonlandschap geschapen door de Colorado en Green river. Af en toe een gehucht met een onvermijdelijke Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen en vooral asfalt. Veel asfalt. Daar waar Amerikaans grondgebied niet tot Nationaal Park is uitgeroepen is het geasfalteerd.

[caption id="attachment_600" align="alignright" width="300" caption="Asfalt en woestijn"][/caption]

Dat is trouwens retehandig om van A naar B te rijden, 80 mph. Iets wat wij hier dagelijks doen. Wij komen voor de natuur. Onze roadtrip heet niet voor niets "U.S. National Parks". De cultuur van hier krijgen wij ook in Europa wel over ons heen gestort via televisie, film en internet. Hier helaas geen knop om die media uit te schakelen. Hier ontkom je 24x7 uur niet aan Americana. Dus komt het voor dat ik mij dooderger aan Amerikaanse gezinnen gekleed in hobbezakken welke zich op teenslippers door onder andere mijn geliefde Yosemite Valley voortbewegen. Ondertussen luid pratend, nee schreeuwend tegen elkaar. In hun hand steevast een flesje water of Coca Cola. Ze rijden in hun SUV naar een plek, stappen uit, lullen te luid, maken zinloze foto's van naamborden en vertrekken weer. Zapcultuur pur sang. En dan vreemd opkijken als een zwarte beer niet aaibaar blijkt te zijn.

[caption id="attachment_601" align="alignleft" width="300" caption="Logeeradres, Moab UT"][/caption]

Niet alles over één kam scheren natuurlijk. Ik zou anders heel hypocriet zijn in mijn Levi's 501 jeans, mijn gloednieuwe baseballpet en mijn goatie (don't worry Es, ik scheer hem af voor ik thuis kom). We pakken straks wel mooi een honkbalwedstrijd mee. We rijden in een muscle car en daarnaast luister ik niets anders dan Amerikaanse muziek: Bruce Springsteen, Fleet Foxes en Patrick Watson hebben hier net dat beetje extra. Hun muziek kruipt hier als het ware onder de huid. Dennis is ook zomaar verliefd geworden op Taylor Swift. Bovendien zijn er zat intelligente, vriendelijke en beschaafde Amerikanen. Barack uit Chigaco, inmiddels woonachtig te Washington, Don uit Mariposa en niet te vergeten lieve Mandi uit Las Vegas. Over het algemeen zijn ze openhartig en behulpzaam. We kunnen het met ze vinden en voelen ons best thuis. Het is ook zo makkelijk dat ze Engels spreken. Met een gek accent, maar toch.

Enfin, we zitten nu nog in de canyons. Zo was daar eergisteren een tocht met 2 Navajo-indianen. Zij brachten ons diep in de Antelope kloof, alwaar wij "fotografen" ons tegoed mochten doen aan jawdropping (in goed Nederlands) lichtinval. Gisteren een glijpartij van Dennis in Bryce Canyon en vandaag en morgen bogen kijken in Arches National Park. Daarna lonkt de Pacific Coast van Californië. Via de woestijnen van Arizona, dat dan weer wel.

Chip 'n Dale

2009-06-06T08:12:00.000+02:00

Chipmunk, originally uploaded by Tureluur.

En ja hoor! De eerste Hollywoodberoemdheid liepen wij tegen het lijf. Niet in Los Angeles, CA, maar in Bryce Canyon, UT. Het was Babbel, de bekende grondeekhoorn van Walt Disney's duo Knabbel en Babbel! Dale dus, van Chip and Dale, zoals zij hier bekend zijn. Gewillig liet hij zich portretteren. Op het verzoek om een handtekening voor mijn jongens thuis wilde hij helaas niet ingaan.

Nirwana

2009-06-05T10:24:00.000+02:00

[caption id="" align="alignleft" width="244" caption="Smurfenblauw"][/caption]

De bedoeling was iets te melden over onze tocht naar Grand Canyon National Park. De Grootste Aller Kloven dus. En groots is zij. Ik ben dus zodanig met stomheid geslagen door haar weidsheid, stilte en kleurenpracht dat alles wat ik er hier over opschrijf tekort schiet. Een ijdele poging derhalve.

Miljoenen jaren heeft de Coloradorivier, gesteund door weer en wind, een kloof van dik 1,5 km diep uitgeslepen in dit gebied in Arizona, USA. Langs de wanden zijn daardoor verschillende lagen te zien die in feite geologische tijdschalen vertegenwoordigen. Een walhalla voor geologen dus. Maar niet voor hen alleen. Het gebied trekt zo’n 6 miljoen toeristen per jaar! Dit natuurwonder is dan ook iets wat je met eigen ogen moet aanschouwen. Bij voorkeur bij zonsopkomst of –ondergang. In het strijklicht komen de rode kleuren van het gesteente dan prachtig uit de verf.

Wij “kozen” voor zonsondergang. Een rit over de Kaibab prairies, waar ik zowaar een solitaire bison spotte –echt waar- bracht ons tot aan de Noordrand (North Rim in goed Engels). Vanuit het hier gevestigde Grand Canyon Lodge gaf een Park Ranger (“How are you doin’ guys?”) ons enige tips voor de beste trails (wandelpaden). Wij kozen voor Cape Final, een hike met een naam die mij, kampend met latente hoogtevrees, nou niet direct een warm gevoel gaf.

[caption id="attachment_592" align="alignright" width="300" caption="Wotan's Throne"][/caption]

Dat gevoel kwam uiteindelijk wel toen wij na een eenzame wandeltocht van dik anderhalf uur door een bos vol Amerikaanse pijnbomen (wat er uitzag als een park want geen of nauwelijks onderbegroeiing) tot aan de rand van de canyon kwamen. Hier werden wij getrakteerd op een meer dan majestueus schouwspel: het uitzicht over de Grand Canyon! In een Zen-achtige stilte hebben wij dit een tijdlang staan aangapen. Vervolgens zijn wij terug gestrompeld naar de auto om nog een stukje verder te rijden richting een ander uitzichtpunt: Cape Royal. Dit zicht gaf ons, in combinatie met de inmiddels ingezette zonsondergang, bijna het Nirwana.

De Grote Kloof

2009-06-04T20:31:00.000+02:00

Zion, originally uploaded by Tureluur.

Weinig internet hier in deze breathtaking canyons. Toch kans gezien enkele foto's te uploaden. Zie: http://tinyurl.com/peydj4.

When we remembered Zion

2009-06-03T10:11:00.000+02:00

[caption id="attachment_570" align="alignleft" width="300" caption="Onze achtertuin vandaag"][/caption]

Gezegend zijn de discipelen van de "Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen" aka Mormonen. Zij hebben er indirect voor gezorgd dat het plaatsje waar we vandaag zijn aangekomen, Springdale, Utah, een oase van rust is. Dat is precies wat we nodig hebben na de schijnwereld en hectiek van Las Vegas, waarin wij ons tot diep in de nacht bijna lieten verleiden tot alles-wat-God-verboden heeft, en een reis door dorre woestijnen inclusief stofstormen.

Springdale is een portaal naar Zion National Park. Zion, dat bij de Mormonen zoveel betekent als "Hemelse rustplaats", heeft een oppervlakte van bijna 600 km2 en bestaat uit een groot ravijn met een aantal zijkloven. In onze doorreis naar de Grand Canyon hebben wij echter weinig tijd hiervan te genieten. Het resort waar wij de middag en nacht doorbrengen kenmerkt zich door haar ruime opzet gelijk een park, prachige omlijsting van roodgloeiende rotswanden en serene rust waarin slechts de krekels van zich doen laten horen. Daarnaast hebben wij ons laten verwennen in het aangrenzende haute cuisine restaurant. Bijna spijtig dat wij morgen alweer op pad moeten.

[caption id="" align="alignright" width="240" caption="Mag ik van jou, uit de serie..."][/caption]

Over Mormonen gesproken: het is niet te geloven dat de stad Las Vegas, die we wat mij betreft nu gelukkig achter ons hebben gelaten, ooit als Mormonennederzetting is begonnen. Enige tijd geleden stond gezinsvriendelijkheid eventjes voorop maar inmiddels is het (weer) uitgegroeid tot een electronisch Sodom en Gomorra. Goddeloosheid viert er hoogtij. In sneltreintempo werkt de stad aan nog meer hotels, vermaak en geldklopperij. Sin City. Dit om zich staande te kunnen houden tegenover het illegale sexaanbod. Slotmachines en prostituees all-over-the-place. Dat is Las Vegas anno 2009. Niet mijn kopje thee. Ik word sowieso melancholisch van kermissen... Toch is Las Vegas een aanrader als reisdoel. Ik had het niet willen missen.

The guys from Poland in Las Vegas

2009-06-02T07:07:00.000+02:00

Voortaan vertellen we dat we uit “The Netherlands” komen en niet meer uit “Holland”. Een cute little waitress in een Hawaïaanse cocktailbar in Las Vegas verstond dit als “Poland”. Polen! Nou vraag ik je!? Voor haar waren wij Dennis Valkowski en Arthur Barworstowitz. OK, we zagen er op dat moment, met alle respect, dan ook uit als Poolse arbeiders: ongeschoren, bezweten en uitgeput na een hete reis door de woestijnen van Nevada. Maar ik hoopte met mijn baseballpet en zorgvuldig getrimde goatie juist op te gaan in de locals.

[caption id="attachment_552" align="alignright" width="300" caption="Approaching Las Vegas"][/caption]

Hoe dan ook, de door haar geserveerde hamburgers waren van grote klasse. Mr. McDonalds, hier kunt u een punt aan zuigen! Ook de Budweiser van de draft was ijskoud. Ik werd dan ook ter plekke smoorverliefd op Mandi, want zo heette ons lieftallige serveerstertje. Het was dat Dennis mij van de toog trok voor een eerste wandeling over The Strip want ik was bijna verdronken in haar bruine ogen.

Ik dwaal af. Ik mis Esther. Mijn redding is voldoende afleiding en die bood The Strip. Het was klaarlichte dag, dus nog geen schreeuwende neonreclames maar wel al een drukte van belang rond de in het zonlicht badende kitse schijnarchitectuur. Je denkt soms verdwaald te zijn, want New York, Venetië, Parijs, Monte Carlo, etc. zijn hier allen in miniatuur nagemaakt. Zijnde themahotels. Kortom: vakantieman, het is hier een gekkenhuis! Overal probeert men je met pracht en praal naar binnen te lokken. Want gegokt moet er worden. Er zijn casino’s met fruitautomaten tot op het toilet. Immers, geen gelegenheid mag onbenut blijven jouw dollars te laten rollen.

[caption id="attachment_553" align="alignleft" width="300" caption="New York - New York"][/caption]

Prostitutie is hier vreemd genoeg verboden. Elders in de staat Nevada is het -uniek in Amerika- legaal maar in Las Vegas mag dit dan weer net niet. Wel om de vijf meter een Puerto Ricaan of Mexicaan die op irritante wijze minifoldertjes in jouw hand probeert te drukken met daarop de mooiste vrouwen voorzien van de lekkerste siliconenborsten. Deze dames zijn op afroep en binnen 20 minuten tegen betaling op jouw hotelkamer beschikbaar. Hoe tegenstrijdig. En je ziet ze bij bosjes lopen, de bitches, slechts gekleed in luchtige zomerjurkjes. Never mind, ik hou niet van siliconen. Ik hou van Esther.

Het is terwijl ik dit schrijf donker geworden. Wij gaan nu het nachtleven van Las Vegas verkennen. Stay tuned! Of kijk intussen naar de foto's geschoten onderweg (Death Valley).

Update 2-6-2009: Foto's Las Vegas inmiddels ook online.

O really? Awesome!

2009-06-01T09:47:00.000+02:00

Enkele huishoudelijke mededelingen deze keer. Inmiddels zijn we bijna een week onderweg. Momenteel zitten we te puffen in Furnace Creek (what’s in a name?), Death Valley. 42 (Tweeënveertig!) graden in de schaduw. We maken ons op voor de reis naar Las Vegas, morgenochtend. De tot nu toe afgelegde route, al zo’n 800 km, is als volgt:

Grotere kaart weergeven

Onze wagen, een spiksplinternieuwe, hagelwitte (Performance White) 2010 Ford Mustang V6 Premium Convertible, is een toonbeeld van Amerikaans vernuft. Strak, snel en stoer. En sexy bovendien. Langs de weg vallen vrouwen in katzwijm wanneer wij langs toeren. Sweet dreams. Hoe dan ook: hieronder een plaatje, zodat je weet dat er niets van gelogen is:

Hier staat-ie na te hijgen tijdens een pitstop in Death Valley, nadat wij hem per toerbeurt uit de Sierra Nevada naar beneden hebben bereden, herstel, gereden. Klik erop voor een vergroting.

We sjouwen onze spullen van hotel naar motel naar hotel. Koffers hoeven dus niet te worden uitgepakt. Slechts de laptop en iPod komen tevoorschijn. In San Francisco was het hotelbed beroerd en het personeel ongeïnteresseerd, in het binnenland is dit allemaal wat beter. Standaard openingszin van de gemiddelde Yank alhier is: “Hi guys, how are you doin’?”. Je hoort daarop iets te antwoorden in de trend van: “Fine, thank you” en vervolgens ter zake te komen. Dus niet, zoals Dennis aanvankelijk probeerde, in een ijdele poging beleefd te zijn: “Fine, thank you. How are you?”. De Amerikaan(se) is dan van slag en compleet uit het lood geslagen.

Een kort gesprekje, omdat ze aan ons vlekkeloos accent dan wel aan onze ongebruikelijke manieren of modieuze kleding toch wel doorhebben dat wij geen locals zijn, ontvouwt zich vaak als volgt: “Where are you guys from?” Antwoord: “Holland”. Inmiddels kunnen wij in koor dan weer het antwoord van de vraagsteller opdreunen: “O really? Awesome!”. Dit wordt op uiterst vlakke toon gezegd waarna, als je niet uitkijkt, je een hele monoloog over je heen krijgt. Vervolgens vraagt men of waar je ook alweer vandaan kwam of dat Holland misschien naast Denemarken ligt (antwoord: “Sort of”). Nee, in het Amerikaans gesproken Engels zit weinig melodie.

Het eten is behelpen. Er zijn goede restaurants, zonder meer. En we zullen ze zeker niet links laten liggen. Maar het standaardvoedsel is zoet, veel, flauw en dus niet om over naar huis te schrijven. Koffie is vaak slap, donuts als ontbijt. WTF?

Maar hé, anders dan dat, we vermaken ons hier prima hoor!

Tioga Pass Road

2009-05-31T10:38:00.000+02:00

Een vrouwelijke ranger: “Als je Tioga Pass kunt oversteken, ben je een geluksvogel.! De pas is ongeveer 90% van het jaar gesloten.” Wij waren vandaag geluksvogels. De weg was inmiddels sneeuwvrij en sinds een week geopend. De weg over deze pass, met 3031 meter de hoogste van Californië, is een avontuur op zich.
Op kaart weergeven

De weg slingert zich zo’n 60 mijl door Yosemite National Park. Een natuurgebied dat Nationaal Park De Hoge Veluwe doet verbleken tot een stadsplantsoentje. Dacht ik gisteren al de mooiste vergezichten ooit te hebben mogen aanschouwen, vandaag was het opnieuw feest! Het is niet vreemd dat Yosemite het favoriete natuurpark is van veel Amerikanen. Dat is het nu maar was het ook 2000 jaar geleden al, toen het tijdens de zomer bevolkt werd door indianen. Ze noemden zichzelf Ahwaneechees, “bewoners van het diepe, grazige dal” en behoorden tot de stam van de Miwok-indianen.

Awesome Lake
Originally uploaded by Tureluur

Nu ben ik, vooral in gezelschap van mijn camera, al een groot liefhebber van weidse of idyllische landschappen, bijvoorbeeld de Schoorlse Duinen of Oostenrijkse Alpen, maar dit tart elke verbeelding. In Amerika is echt alles groter! Awesome! Woorden of beelden schieten te kort om dit te omschrijven. De lichtval is prachtig, de lucht zalvend, de bodem een helend matras. Je moet het met eigen ogen gezien hebben! Maar goed, hier een kleine poging (klikkerdeklik). Had ik Amerikaan geweest, had ik gesolliciteerd naar een baan als Yosemite Park Ranger. Een pet met logo heb ik reeds aangeschaft.

The City. Het verhaal.

2009-05-31T06:23:00.000+02:00

De ruim 700.000 inwoners van San Francisco noemen hun stad liefkozend “The City”. Dus niet SF, zoals NY. Of LA. En ik kan mij daar wel iets bij voorstellen. De stad ademt een wat lome, welhaast Zuid-Europese sfeer uit, vooral in de buurt van Fisherman’s Wharf. Daarnaast is het een smeltkroes van culturen, Aziaten voorop. Chinezen all-over-the-place. Op straat maakt niemand zich druk. Het verkeer (hoewel talrijk) is nergens gejaagd. Amsterdam, wake up! Bedelaars, artiesten en muzikanten op iedere straathoek. Het Parijs van de Verenigde Staten zou ik willen zeggen. Het verschil is dat we hier op iedere straathoek tevens een Starbuck vinden. Een indicatie dat wij ons toch echt in de Verenigde Staten van Amerika bevinden!

Foggy
Originally uploaded by Tureluur

Mooie stad dus. Je zou van zo’n plek kunnen gaan houden als was het je eigen vrouw. Jezelf begraven in haar warme omhelzing. Natuurlijk is twee dagen tekort om de stad echt goed te leren kennen. Het werd dus een vluchtig contact. Wij moesten ons haasten van POI A naar POI B. En zo kwamen zij in sneltreintempo (of moet ik zeggen cable car-tempo?) langs: Fisherman’s Wharf, alwaar wij onze eerste Budweiser Supersized dronken en overheerlijke zwaardvis, Cajun style, aten begeleid door een koor van in de zon luierende zeeleeuwen. Alcatraz, Spaans voor Pelikaan, waar ik mijn held Clint Eastwood niet trof maar waar het wel leek alsof ik deel uitmaakte van één grote Hollywoodproductie. Chinatown natuurlijk, waar de Tsingtao niet te zuipen was maar toch handig om de rijst en ongedefinieerde stukjes vlees weg te spoelen. En niet te vergeten het knappe staaltje architectuur, de trots van Uncle Sam: Golden Gate Bridge. Zoals gewoonlijk half verscholen in de mist, haar kenmerkende oranje kleur daardoor enigszins bleekjes, maar desalniettemin als geheel indrukwekkend. Schoorvoetend betraden we haar. Koud, winderig en lawaaiig (six lanes of traffic!) daarboven de baai maar o zo mooi het zicht op De Stad.

Yosemite National Park

2009-05-30T10:43:00.000+02:00

Vandaag met een lokale gids (Don) een tocht gemaakt door Yosemite Valley in een Ford Explorer. Je kunt er zelf op uit trekken in zo’n park, maar dan ontgaan de echt mooie plekjes je. Bovendien geeft Don uitleg over ontstaan (ijstijd), flora, fauna en andere wetenswaardigheden. Daarbovenop heeft hij ook nog eens twee manden mee met proviand voor een heuse picknick! Plus twee meiden uit Vinkeveen (…)

Kortom, alle ingrediënten voor een geslaagde tocht. En dat was het ook. Het zonnetje brak weer door na een regenbui en zeer rustig en bekwaam bracht Don ons van de ene hotspot naar de andere. Een sprong uit de wagen, een korte wandeling en ruige watervallen, smaragdgroene alpenweiden (meadows), dreigende rotswanden (El Capitan) en adembenemende vergezichten waren ons deel.

Ik kan daar heel veel over gaan vertellen, bijvoorbeeld dat de door Don meegebrachte aardappelsalade dicht in de buurt kwam van die van Jessica. Of dat er bijna een coyote tussen onze voorwielen zat. Voor nu zijn toch gewoon weer een paar fotootjes veel eenvoudiger. Dan nemen Dennis en ik nog een Budweiser voor we gaan slapen.

YOSEMITE NP (Flickr)

The City. Een impressie.

2009-05-29T08:52:00.000+02:00

De eerste foto’s, allen geschoten in San Francisco, CA.

Volledig album bekijken

Groenland

2009-05-28T14:29:00.000+02:00

Groenland is vooral wit. En groot. Er kwam geen einde aan de eindeloze sneeuwmassa’s, ijsschotsen en besneeuwde bergtoppen op onze reis naar San Francisco. De route ging over de noord: IJsland, Groenland, Hudson Bay, Canada en Rocky Mountains. Prima te volgen via GPS-gadgets en een plekje bij het raam. Eenmaal boven de grauwe Hollandse buienlucht uitgestegen was en bleef het bovendien helder. Van verveling was aan boord van vlucht KL0605 dan ook geen sprake en de reis liep voorspoedig. De tien uren waren dan ook verbazingwekkend snel om.

En dan zet je voet op de grond in de Verenigde Staten. Feitelijk nog steeds het beloofde land. Dagelijks komt het land je leven binnen via film, muziek, televisie en internet en nu sta je er zelf. Gaf mij een speciaal gevoel. Te meer omdat we het idee hier heen te gaan vele jaren geleden al opperden. A Sort of Homecoming..?!

Genoeg sentimenteel geneuzel: in Amerika is alles groter, de auto’s, de wegen, de huizen, etc. Zelfs de urinoirs in de restrooms zijn mega. En dat is niet omdat al die Amerikanen nou zo’n grote dick hebben (tenminste, daar ga ik van uit) maar omdat ze gewoon de ruimte hebben. We moesten dan ook snel omschakelen naarmedium kopjes Starbuckkoffie en glazen Budweiserbier, die al minimaal een halve liter zijn. In ons enthousiasme (naïviteit?) kozen wij eerst voor large. Deze glazen als Lake Superior hebben wij nog niet op.

Reisgids Californië en Zuidwest-USA

2009-05-13T00:14:00.000+02:00

Jan Doets heeft ons volgestouwd met informatie in allerhande brochures ter voorbereiding van onze roadtrip. Dat is bijna niet te behappen en vrij nutteloos om vooraf door te nemen. Mijn fotografisch geheugen is namelijk niet meer wat het nooit geweest is. Tegenwoordig is er internet. Mijn geheugen in de cloud, zeg maar. Hieronder dus voornamelijk voor onszelf nuttige hyperlinks gefilterd tijdens de voorpret uit de ons toegezonden folders. Zodat wij straks ook op onze hotelkamers er op kunnen klikken. Maar klikt u er ook hier gerust op, indien geïnteresseerd. Ik kan niet garanderen dat de lijst compleet is voor we de Atlantische Oceaan oversteken, maar ook daarna zal ik trachten hem bij te houden en aan te vullen. Zodat we bij thuiskomst weer verder kunnen klikken. Dan in het kader van napret.

CALIFORNIA – The Golden State

Algemeen: http://www.visitcalifornia.com.
Aardbevingen: http://quake.usgs.gov/recenteqs/latest.htm
Flora en fauna: http://www.city-data.com/states/California-Flora-and-fauna.html
Geschiedenis: http://www.shgresources.com/ca/timeline/, http://californiahistory.org en http://www.ca-missions.org.
Sight seeing: http://www.totalscape.com/tripez/drives/scdrives.html en www.byways.org.
Nationale parken: http://www.nps-gov.
San Francisco: http://www.museumca.org/goldrush/fever01.html (Gold Rush), http://www.zpub.com/sf/history en http://www.gocalifornia.about.com/cs/missioncalifornia/a/francisco.htm (geschiedenis), http://www.sfcvb.org (VVV = San Francisco Visitor Center), http://www.sfvisitor.org/maps (kaarten). Verder http://www.nps.gov/alcatraz/ en http://www.redandwhite.com (The Rock), http://www.blueandgoldfleet.com (boottochtje), http://www.sfcablecars.com (Cable Cars), http://www.delmontsquare.com, www.sfchinatown.com (Chinatown), http://www.ci.sf.ca.us/cityhall en http://www.mustseesanfrancisco.com/civic-center.sf.htm, http://www.buysanfranciscotours.com/index.html (stadstour), http://www.blazingsaddles.com (fietsen). En natuurlijk: http://www.ghirardellisq.com/, http://www.goldengatebridge.org, http://www.nps.gov/goga. Tenslotte: http://www.calacademy.org/aquarium/ (musea), http://www.pier39.com (Pier 39, zeeleeuwen!), http://www.sftravel.com/twinpeakssanfrancisco.html (Twin Peaks), http://www.unionsquareshop.com (winkels).
Salinas: http://www.salinas.com
Monterey: http://www.monterey.com, www.mbayaq.org (Monterey Bay Aquarium).
Pacific Grove and 17 Mile Drive: http://www.pebblebeach.com/17miledrive.html.
“Sla op uw rondreis Carmel nooit over!” http://www.carmelcalifornia.com.
To be continued…

Phone home

2009-05-12T22:43:00.000+02:00

Een nieuwe mobiel aangeschaft. Eentje die ook in Amerika zou moeten werken, want quad-band. Niet dat het veel zal helpen, want in de desert is er absoluut geen dekking. Smartphone? Zou een satellietphone moeten zijn. Hoe dan ook, mijn nieuwe is het nieuwste van het nieuwste natuurlijk, dus incluis dikke megapixels camera. Geen Nikon D3X natuurlijk, maar toch: er zijn toch leuke pica’s mee te maken…

Volledig album bekijken

Let's Go West!

2009-05-05T12:56:00.000+02:00

Het is bijna zover: onze road trip in het Zuidwesten van de Verenigde Staten. Real life dan, want virtueel was ik natuurlijk al eens in de VS, waarvan hier verslag is gedaan. Vriend annex zwager @Sinnedklav en ik vliegen 26 mei a.s. rechtstreeks naar San Francisco International Airport alwaar wij aan een ruim drie weken durende rondrit in Californië, Nevada, Utah en Arizona beginnen. Hiermee komt een door ons lang gekoesterde droom in vervulling. Ons voornemen was ooit dit voor ons 40e te doen. We zijn dus ruim op tijd (...)

Hoe dan ook, inmiddels is de voorpret goed op gang gekomen want onze reisagent heeft enkele kilo's foldermateriaal door Dennis' brievenbus gewurmd. Hierin onder meer routebeschrijvingen, hotel- en motelvouchers, tips- en truuks en een heuse reisgids. Tot in de puntjes verzorgd, zeg maar. De Ford Mustang Convertible huurauto staat reeds steigerend te wachten op onze komst.

Maar wij zouden geen geek of niet van deze tijd zijn om ook in het kader van dezelfde voorpret de reis al eens virtueel na (voor?) te lopen via Google Maps (klik voor onze route) en haar onvolprezen Street View. Met deze tools is de route prachtig te visualiseren.
Road Trip USA weergeven op een grotere kaart

Zo is snel te zien in welke straat wij onze eerst overnachting gaan doorbrengen. Hier rechts op de foto ziet u ons eerste hotelletje in een reeks van vele hotels en motels.

En als we San Francisco en Yosemite Park dan achter ons hebben gelaten zetten we koers naar Death Valley en Las Vegas. Eindeloze en verlaten snelwegen in de woestijn worden ons dagelijks uitzicht:

Dit is het Amerika zoals wij het kennen. Het Amerika van roadmovies en westerns. Wij zitten straks zelf in de hoofdrol. Hollywood here we come!

Ötzi in de huiskamer

2009-03-06T15:26:00.000+01:00

Mevrouw Barhorst en ik wandelen graag. Het is naast gezond een prima manier om even tot rust te komen. Even lekker bijkletsen zonder de huishoudelijke mededelingen, ruziënde kinderen en een televisie als stoorzender. En dat wandelen doe je dan bij voorkeur in een inspirerende omgeving. Zodat je verrijkt kunt worden met nieuwe inzichten. Of prachtige uitzichten. Zo’n omgeving is bijvoorbeeld het Ötztaler Alpengebied in Tirol. Mevrouw Barhorst heeft daar haar hart verloren en hoewel ik graag een zee met blanke duintoppen in de buurt heb doet ook een See met witte bergtoppen tegenwoordig mijn hart sneller kloppen. Waar je mee omgaat word je mee besmet, zegt men. In dit geval moet ik dat beamen.

Sautens
Originally uploaded by Tureluur

Wandelen in bovengenoemd gebied werd ruim 5000 jaar geleden al gedaan. Helaas liep het destijds voor iemand wat minder goed af. Is ook lastig lopen op prehistorische Nikes met een pijlpunt tussen je schouderbladen. De persoon, een man van 45 jaar, kwam te overlijden en werd vervolgens door Moedertje Natuur in de diepvries bewaard. Totdat andere wandelaars op hun beurt de vrieslade open zagen staan en de man op slag wereldberoemd werd. We hebben het dan over het jaar 1991 en Ötzi, de ijsmummie. Nu wil het geval dat ons gezin vaak in het Ötztal vertoeft. Niet alleen om te wandelen maar voor een compleet verzorgde zomer- en, in het geval van mevrouw Barhorst, tegenwoordig ook wintervakantie. Ötzi is in dit gebied een toeristische trekpleister van jewelste. Brad Pitt is fan van Ötzi, en wij zijn fan van Brad Pitt én Ötzi! Zo zijn we al eens naar het Ötzidorp in Umhausen geweest, een interessant openluchtmuseum over het leven in de steentijd. Tevens zijn de spaarzame boeken in het Duits die we thuis hebben, boeken over Ötzi. Ötzi zelf hebben we echter nog niet aanschouwd. Daarvoor hadden we naar Bozen (Bolzano, Italië) gemoeten. Toch weer zo’n twee uurtjes rijden vanaf ons vakantieadres. Misschien toch eens doen. Maar nu kunnen we tot die tijd toe met prachtige virtuele beelden. Inzoomen, uitzoomen, driedimensionaal indien gewenst. De “Iceman Photoscan Project” heeft met 150.000 high defenition (=retescherp) foto’s uit 12 verschillende hoeken gezorgd voor een verbluffende blik op een gemummificeerd lijk. Ik betwijfel of je in het Zuid-Tiroler Archeologiemuseum, waar reallife (…) Ötzi zich bevindt, dichterbij kunt komen. Want hier komt hij gewoon bij je thuis. Voor het 3D-effect wel je eigen brilletje opzetten.

We gingen eten in een restaurant

2009-02-23T02:00:00.000+01:00

Zojuist “Het diner”, het laatste boek van Herman Koch, uitgelezen. En dat is jammer, dat je het dan opzij moet leggen, want het was een goed boek. Sterker nog: het is alweer een tijdje geleden dat ik zo’n goede Nederlandse roman heb gelezen. Zo’n boek als Kader Abdolah’s “Het huis van de moskee”. Of ook mooi: Jan Siebelink’s “Knielen op een bed violen”. Zo’n vier jaar terug dus. Het werd weer hoog tijd eens gegrepen te worden door een goede verteller. En dat is Koch.

In een droogkomische stijl, welke je onverhoopt toch aan zijn optredens in Jiskefet doet denken, neemt hij je bij de hand om plaats te nemen in een restaurant. Hier vindt, tijdens het diner, een gesprek plaats met zijn vrouw, broer en schoonzus. Dit alles afgewisseld met flashbacks die duidelijk maken waarom men hier zit en wat men te bespreken heeft. Als ik dit zo opschrijf lijkt het te mager voor een boeiende plot. Maar, zoals gebruikelijk, schijn bedriegt! Er ontvouwt zich een spannend verhaal, een vraagstuk over in hoeverre ouders verantwoordelijk zijn voor de daden van hun kinderen, een onderzoek naar rolverdelingen binnen het huwelijk. Thema's op zo'n manier verweven in de roman zodat ze je vastzuigen aan de pagina’s. En passant wordt de haute cuisine tot op het bot - of in dit geval bord- gefileerd. Ik had het boek in no-time uit.

Feitelijke recensies laat ik aan de gebruikelijke kanalen, zoals NRC en de Volkskrant over. Ik laat het erbij dat hij zeer beeldend schrijft, ik mij bijna eng zo goed kon verplaatsen in de hoofdpersoon en Koch goed op de hoogte is van de huidige mobiele en internetcultuur. Ook leuk is te zien hoe de schrijver werkt. Dit boek is een aanrader!

Moeten mannen met baarden zijn

2009-01-22T23:09:00.000+01:00

Ben je net van je nicotineverslaving af (hoewel, ook alweer zo’n 2 jaar) dient zich een nieuwe verslaving aan: een iPod. OK, er komt dan nog net geen rook uit, maar het scheelt weinig gezien de overuren die dit stukje multimediatechniek bij mij maakt. Ik sta er mee op en ga er mee naar bed. En dat is letterlijk.

Om nou de hele tijd naar dinosaurussen als The Rolling Stones, The Doors en The Beatles te luisteren is ook niet alles. Hoewel niets mis mee want-o-wat-zitten-daar-een-juweeltjes-tussen. Toch wil je de hedendaagse “betere” popmuziek ook eens aan de tand voelen. Of trommelvlies in dit geval. Blijkt 2008 zomaar een vruchtbaar jaar geweest te zijn. Met andere woorden: er zijn afgelopen jaar een aantal mooie albums verschenen. Zo waren we al naar aanleiding van dit alles bij een oorverdovend concert van TV On The Radio in de Melkweg en zo waren er ook de jaarlijstjes aan het einde van het jaar. Muziekkrant Oor in dit geval maar weer eens uit de kiosk gehaald om zo op het spoor van Fleet Foxes te komen. Geloof me, dit was zalf na de pijniging van TV On The Radio’s gitaarnoise in Amsterdam.

Fleet Foxes is een band uit Seattle, Verenigde Staten. Hé, kwam Nirvana ook niet uit die hoek? Inderdaad. En die waren ook zo goed. Vruchtbaar milieu aldaar, blijkbaar. Maar ga er niet met een geweer lopen spelen, Kurt. Toch is dit een ander soort muziek dan grunge. Wat we hier hebben is folk. Denk daarbij niet aan country of andere volksdansers maar aan harmonieus samenzang. Beetje Beach Boys (toch weer die dinosaurussen) erbij en voilà, daar komen de tranen. Dit is mooi. Dit is heel mooi. Ideaal voor de winteravond. Nooit gedacht dat mannen met baarden bij mij een gevoelige snaar zouden raken. Deze Jan, Piert, Joris en Corneel, met die prachtige hoes van het schilderij “Nederlandse Spreekwoorden” van onze landgenoot Pieter Bruegel de Oude uit 1559, komen met stip binnen op mijn te vernieuwen Lijst van Allerbesten.

En als we het dan toch over mannen met baarden hebben. Het begint langzamerhand weer hip te worden, zo'n baard. Gitarist Kyp Malone (foto) van het hierboven genoemde en geroemde TV On The Radio (Dear Science!) verdient hierbij een aparte vermelding. De man heeft een afro kapsel op zijn hoofd EN aan zijn kin hangen..! Ik heb het ook eens geprobeerd, zo'n baard. Iets met midlife, cool, trendsetten, etc. Helaas vond mevrouw Barhorst het niets. En je wilt toch bij haar te kaap'ren varen...

Enfin, oordeel zelf.

Ladies And Gentlemen We Are Floating In Space…

2008-11-27T23:30:00.000+01:00

Ik heb blijkbaar een tijdje onder een steen geleefd. En daar is het moeilijk muziek luisteren. Af en toe drong er eens een noot door maar over het algemeen zit er een groot hiaat in mijn (pop)muziekkennis van de laatste tien jaar. En dat is jammer gezien ik in de jaren Tachtig vorige eeuw onder vrienden een erkend (-kuch-) popmusicoloog was… Maar vooral omdat er in deze nieuwe eeuw, blijkt nu, ook zeer fraaie muziek is gemaakt. En dat is niet de muziek waarmee bijvoorbeeld een Radio 538 ons terroriseert.

Laat mijn sluimerende muziekinteresse onlangs nou weer aangewakkerd zijn met de aanschaf van een full-blown iPod. Hierop kun je 80 GB aan muziek pompen. Dat is goed voor zo’n 20.000 nummers. Niet één, nee HONDERD jukeboxen in je binnenzak! Na mijn bescheiden CD-collectie geript te hebben voor iPodgebruik heb ik nog ruimte voor zo’n 17.000 nummers. Op zoek dus naar nog onontdekte schatten om en passant mijn popmuziekkennis op te vijzelen…

Hadden wij daar vroeger een Schotse buurman, de lokale platenboer en Muziekkrant Oor en haar Popencyclopedie voor, nu is daar internet bijgekomen. En dan heb ik het niet over de iTunes Store of peer-to-peernetwerken. Al zijn beide erg handig om een muziekcollectie uit te breiden. Nee, ik heb het over bijvoorbeeld een “gezaghebbende” site als Pitchfork. Ook handig is Last.fm. De muziekwereld aan uw voeten. Of beter gezegd: onder de muisklik. In Nederland is een bron van inspiratie Muzieklijstjes.nl en haar muziekcanon.

Via laatstgenoemde site en Wikipedia kwam ik verder op het spoor van het boek "1001 Albums You Must Hear Before You Die" (“1001 Albums: De Meest Spraakmakende Albums Allertijden” in Nederlandse vertaalde uitgave). Dit naslagwerk is mijn gids geworden. Een exemplaar is inmiddels over de Atlantische oceaan bij mij gearriveerd. De komende feestdagen en lang daarna heb je geen kind meer aan me. Daarna win ik elke popkwis. Bovendien zal er hoogstwaarschijnlijk een lijstje herzien moeten worden.

Voor hen zonder liquide middelen of downloadgeduld: “Most albums are available as streaming from Radio3Net in a special minisite.”

Windows 7 to the Rescue

2008-11-10T15:10:00.000+01:00

Na exact 2 jaar Windows Vista te hebben gedraaid op mijn trouwe laptop wordt het tijd voor wat nieuws. En niet omdat Vista nou zo slecht is, integendeel, maar gewoon omdat het kan (...). Enter Windows 7.

Windows Vista komt niet echt lekker van de grond. Het is in de basis een prima besturingssysteeem, veiliger en stabieler dan het gedateerde Windows XP, maar het kende een valse start en een hoop negatieve publiciteit. Vandaar dat Microsoft haast maakt met haar opvolger: Windows 7. Deze dient medio volgend jaar al voor de consument beschikbaar te zijn. Er is nu al een stabiele pre-beta versie beschikbaar voor *kuch* techneuten zoals ik en deze draait inmiddels dan ook als een zonnetje bij mij. Dit bericht type ik bijvoorbeeld in Windows Live Writer op Windows 7. En toegegeven, het "voelt" allemaal wat gestroomlijnder dan het toch wat logge Vista. Laatstgenoemde wordt nu snel uit haar lijden verlost. Zeven is Vista zoals zij had moeten zijn.

Microsoft's versienummer voor Windows 7 is 6.1. Vista is 6.0. Het fundament van 7 is dan ook Vista. Vista revisited zeg maar.

Officiële Windows 7 site
Screenshots alhier
Wikipedia daar

Hete stenen

2008-11-07T23:19:00.000+01:00

Helemaal in de decadente geest van de Romeinse en deze tijd maken mijn vrouw en ik er een traditie van om minimaal 1x per jaar een weekendje "wellness" te boeken. Dat is voor ons dus een dagje sauna inclusief nachtje hotel en nu ook een fikse wandeling de day after. Aanrader!

Bij het ontstressen zat deze keer ook een Hot Stone Massage. Nu heb ik wel eens een "gewone" massage ondergaan, het edele handwerk zeg maar. Deze vorm was echter nieuw voor mij. Een stel voor ons werd behandeld door twee niet onaardig uitziende jonge meiden, wij moesten het doen met een kale Arabier en een bonkige dame. Mevrouw Barhorst had een goed gesprek met de dame. Ik eindigde gelukkig in het kamertje bij de Arabier...

Ik vond nergens een haakje voor mijn badjas. Die dus maar in een hoek gegooid. "U liggen gaan, op buik", werd mij verteld. Dit was een man van weinig woorden. "Iez steen, iez vijfenveertig graad". En daar bleef de uitleg bij. Nu was dat verder niet erg, want de man liet verder deze stenen spreken. Wat volgde was een lome massage met olie en gladde, warme stenen. Rug, billen, dijen en kuiten. Het leek alsof de Arabier over acht handen beschikte en weldadig voelde je de warmte onder je huid kruipen. Even had ik een Duizend-en-één-Nachten-ervaring. Heel even maar, want deze masseur was noch eunuch, noch waren er bevallige buikdanseresjes in de buurt. "Iez klaar", klonk de wekker, "u vandaag en morgen veel water drinken".Verdwaasd raapte ik mijn badjas op en bedankte Kalief Haroen el Poessah.

Voel je je direct na een reguliere massage nog wel eens wat brak, nu voelde ik mij als herboren. En het wellnessweekend was nog maar net begonnen...

Hete weervrouwen

2008-11-04T15:37:00.000+01:00

Er schijnt een trend te zijn voor wat betreft het opstellen van lijstjes. En dan met name toplijstjes. Dus top 10, top 20 of top zoveel. En dan gaat het niet alleen over muziek. Nee, werkelijk alles wordt blootgesteld aan de terreur van de lijstjes: boeken, films, auto's, voetbal, dingen die je nooit moet doen en Han Solo quotes. Sites als Digg.com staan er vol mee en avondvullende televisieprogramma's worden er over uitgezonden. Wellicht om orde te scheppen in de chaos van ons bestaan?

Dat is zeker nodig bij de moeder van alle lijstjes: Wereld's heetste weervrouwen. Hmm.., nadere inspectie leert dat dit lijstje van geen kant deugt. Van de getoonde dames zijn er hooguit twee die echt verstand van zaken (lees: meterologie) hebben. Dan ben je pas heet. En waar zijn coryfeeën als Diana Woei en Monique Somers (de namen alleen al... Als je zo al heet). Hey en als we het dan toch over looks hebben: ultieme looks -én brains- zijn er wat mij betreft voor überweervrouw en -MILF Helga van Leur. Zij had natuurlijk dit lijstje moeten aanvoeren.

iDioot

2008-10-03T02:07:00.000+02:00

Er is niet zoiets als de ultieme gadget. Of een übergadget. OK, een beetje slimme telefoon doet foto's maken, filmen, navigeren, spelletjes en muziek spelen. En ja, ook bellen. Zie hier de smartphone en I love it. Maar dit alles is een compromis. Gemaakte foto's zijn vaak ruk, filmpjes zijn vaag, spelletjes zuigen en muziek luisteren blijft behelpen. Het is daarom dat we daarvoor respectievelijk een Nikon D300, een Nintendo DS en (ja we zijn overstag) een vette iPod (lees: grote opslagcapaciteit) hebben. En verdomd, wat is die laatste een prachtig apparaat! Een magic box.

De iPod Classic dus. En wel omdat hier toch aardig wat Gigabytjes op weggeschreven kunnen worden. Perfect voor een slideshow én een backup van mijn volledige fotocollectie, vodcasts en complete seizoenen van favoriete TV-series zoals bijvoorbeeld South Park, Seinfeld en Battlestar Galactica. Het scherm is klein, maar retescherp. Bovendien een reden te meer om weer eens in de CD-verzameling te duiken en vergeten schatten te herontdekken, te rippen en te beluisteren. De Shuffle werd hiervoor te beperkt nu mijn liefde voor muziek tot grotere hoogten is gereikt dan ooit tevoren. Oorzaak, gevolg, etc. De albumcollectie groeit dan ook in rap tempo en met de aanschaf van deze dure zakspiegel gaat dat nog sneller. Lees: iTunes Store, Genius. Laat Apple dan maar gids zijn in een hernieuwde ontdekkingsreis in de wereld van de muziek. Had ik dit speeltje in de jaren 80 van de vorige eeuw gehad, in plaats van een oldskool Walkman, speelde ik nu de sterren van de hemel in een rockband...

Wacko Jacko Fifty!

2008-08-30T01:53:00.000+02:00

Jaren 80 icoon Michael Jackson heeft vandaag Abraham gezien. De dansert is, net als zijn collega-megasterren uit die periode, Madonna en His Royal Badness Prince, 50 jaar geworden. Zelf ben ik nooit zo'n fan geweest van Wacko Jacko, alhoewel ik zijn album "Off The Wall" wel kan waarderen. Ook de essentie van een album als "Thriller" is mij niet ontgaan. Maar Madonna hoor en zie ik daarentegen vrij veel en ook TAFKAP wil ik nog wel eens beluisteren.

De dames hier in huis zijn echter grote fans van Michael Jackson en aan deze mijlpaal kon dan ook niet zomaar voorbij worden gegaan...

Enter mevrouw Barhorst. Altijd in voor ludieke acties. Zij bestelde een taart met een heuse foto van de King of Pop erop. Geen plastic neus deze keer, maar eentje van marsepein. En dat was smullen.

Sterker nog: het was voor het eerst dat ook ik met volle teugen van Michael Jackson heb genoten! Dus ook vanaf deze plek: van harte gefeliciteerd, Michael!

Wir wollen doch nür spielen...

2008-08-24T03:28:00.000+02:00

Vier jaar terug had ik een item met een link naar olympische sportvrouwen die zich in evakostuum lieten fotograferen. Prachtige atletische lichamen met een hoog fapgehalte. Dus genereerde de post via Google enorm veel hits uit alle uithoeken van de wereld (helaas heb ik om één of andere vage reden de post blijkbaar verwijderd). Hoe dan ook, het is tijd om weer wat extra verkeer naar dit blog te genereren en daarom deze keer twee links met een hoog olympisch gehalte. Want laten we wel wezen: het waren de Olympiërs in de Klassieke Oudheid die reeds naakt ten strijde trokken! Welke malloot heeft dat gewijzigd? Leuk zo’n gouden medaille maar hoeveel mooier had de dameshockeyfinale kunnen zijn?

Bovendien, ik begin steeds meer een zwak te krijgen voor Duitse vrouwen. Gabi Bauer jemand? Duitse atletes (Sportlerinnen) in de Duitse Playboy alhier. Und ja! Ich bin ein Berliner! Ich bin ein Hamburger! Ich bin ein Leipz.. nein, ich bin leip auf dich! Je zou er bijna lyrisch van worden.

Liefde op het eerste gezicht

2008-08-22T17:10:00.000+02:00

Mijn bevindingen met de inmiddels old skool maar retegoede HTC Touch heb je nog steeds van mij te goed hier. Alsof het je zou boeien. Ik heb het dan over de eerste en enige echte Touch, de P3450. HTC is, IMHO, inmiddels een beetje ontspoord, zeker qua form factor, met opvolgers Cruise en Diamond, hoewel succesvol.

Ik zou bijna zeggen: "Hulde Windows Mobile", maar dat wordt al te gek nadat ik onlangs even gespeeld heb met een iPhone 3G. Prima interface. Maar verder ziet het eruit als een wel erg duur zakspiegeltje. Terug naar Windows dus. Het zijn meer de fabrikanten van de hardware die het Windows Mobile besturingssysteem, welke nog kampt met zijn PDA-verleden, geschikt maken om ook als telefoon te gebruiken. Hoe dan ook, vooralsnog ben ik wel WM-adept. Er is zoveel naar eigen wens aan te tweaken en er zijn zoveel programmaatjes voor dat Apple (iPhone), RIM (Blackberry), Symbian (Nokia) en straks ook Google (Android) met wel iets heel goeds moeten komen wil ik de overstap maken.

En dat gaat nu nog moeilijker worden nu Palm onlangs de Treo™ Pro heeft gelanceerd. Ik zweer je, zodra ik haar zag viel ik als een blok. In katzwijm, gadgetgeil als ik ben. Ooit begon ik met een Palm. Een Palm IIIx. Ik bezit dat (nog functionerende) kleinood nog en koester het als een relikwie uit een ver verleden (ik bedoel jaren negentig vorige eeuw). Cult! Wanneer ik deze (door HTC gefabriceerde) Treo dan bezit is het cirkeltje rond, zeg maar. Nu eens kijken wie ik het eerst van de noodzaak van aanschaf kan overtuigen: mijn vrouw of mijn baas...

Recensie: Pocketinfo.nl
Uitpakporno: Engadget Mobile

Aargh...

2008-08-22T16:01:00.000+02:00

Kudt, ik kan het niet laten. Keuzes. keuzes. Ik kan verdomme helemaal geen keuzes maken! Weet ook nog steeds niet wat ik later wil worden. Dus wederom design van dit blog gewijzigd. Deze heet "Neue Haas" (WTF?). Iets met Helvetica en zo. Voor zolang het duurt...

Edit 23 augustus 2008 23:40 uur: is al weer aangepast. "Aprilse Grillen"... Ben ik destijds ook mee gestart.

Nieuwe bril

2008-08-06T21:27:00.000+02:00

Ha, dit is prettig koel. Gewoon een fotootje maken met mijn HTC Touch en direct via Wi-Fi uploaden naar mijn weblog! Al was het alleen maar om de nieuwe erg witte en hippe bril van mijn dochter te showen... Klik op de pica's hiernaast voor schrikeffect en hoe-dat-dan-in-zijn-werk-gaat.

Update 22 augustus 11:18 uur: Heel narcistisch heb ik de pica gekozen voor permanente tentoonstelling rechtsboven op deze pagina, waarvan akte! :-)

Ossentuin

2008-08-06T01:17:00.000+02:00

Deze zomer waren we weer eens in Tirol. Waarom we daar toch steeds weer terechtkomen is mij een raadsel. Niet echt natuurlijk, met een vrouw die warm loopt voor alles wat ook maar een beetje naar Oostenrijk ruikt... Iets met jeugdliefdes en sentiment ;-)

In Tirol maak je natuurlijk een bergwandeling. Grote hobby van vooral, en wederom, mijn vrouw. Ik verdenk haar ervan dat ze ook daarom steeds naar de Alpen wil. Maar ook ik ben, ondanks hoogtevrees en andere vage fobieën, wel te porren voor een zwerftocht in de ruige doch vrije natuur.

Deze keer kozen we de zogenaamde "Knappenweg" uit. Dit bergpad, in de schaduw van de Acherkogel, loopt van Ochsengarten via Kühtai naar Hochoetz. Eigenlijk is het meer een spoor dan een pad maar dat terzijde. Doel van ons reisgezelschap was het "Wetterkreuz", zo'n houten gedrocht die alpinisten op elke bergtop menen te moeten plaatsen. Dat maakt volgens de wegwijzers dan het einddoel dat zelfde kruis maar wij gingen natuurlijk voor die bergtop die er al iets langer stond: de Wetterkreuzkogel op 2591 meter.

Het pad blijkt al zo'n 350 jaar aanwezig te zijn. Het werd in de 17e eeuw aangelegd door arbeiders, de zgn. "Knappen", die het berglandschap moesten ontginnen. Er bleek koper, zilver en ander waardevol erts aanwezig te zijn. Halverwege en letterlijk in de "middle of nowhere" vind je ook een schuilhut (reconstructie van Knappenhaus, nu een museum over hun werkzaamheden) en een waterrad, dé krachtbron uit vervlogen tijden. Het verzamelde materiaal werd vroeger afgevoerd met ossen. Hieraan ontleend het dorp tussen Ötz en Kühtai met de mooiste naam van het Ötztal, Ochsengarten, haar naam. Een beetje oog voor historie maakt zo'n wandeltocht zoveel mooier. Maar vreemd, we kwamen een kudde Schotse Hooglanders tegen. Ik vond ze wat misplaatst hier. Of moesten dit die ossen voorstellen?

De tocht voerde verder door het Wörgetal, langs een heel klein bergmeertje (Wörgetalsee) naar hoog alpien gebied. Een diepblauwe lucht, roodbloeiende alpenroos en gletsjerpuin uit de laatste ijstijd omlijstten de omgeving. We werden er stil van. Zo uitgestrekt, zo wijds. En het uitzicht bij het uiteindelijke doel, de top met daarop het Wetterkreuz, was een plaatje. We voelden ons alsof we op het dak van Europa stonden. Aan onze voeten ons nietige, maar o zo gemütliche Sautens.

Ik kan lyrisch blijven doen, toch het beeldverslag hier zegt meer...

Back Home

2008-08-04T18:39:00.000+02:00

We zijn weer terug bij TypePad na een korte vrijage met WordPress. Hoewel WordPress goedkoper, want gratis, is en meer artistieke vrijheid biedt geef ik uiteindelijk toch de voorkeur aan het hostingplatform van TypePad.

TypePad is zoveel makkelijker en het scheelt zoveel tijd… Tijd waarin ik bij WordPress bezig ben met systeembeheer. Kom op zeg, ik doe niets anders van negen tot vijf! De tijd erna wil ik gewoon kunnen gebruiken om zinloze stukjes te schrijven…

Blijft het dilemma van welk design te kiezen? Damn, ik kan al zo goed kiezen. Not. WordPress heeft er legio, TypePad veel. Het mooiste is er zelf eentje te ontwerpen. Ooit. Tot die tijd wissel ik regelmatig. Het huidige ontwerp heet "Green Hammock", groene hangmat. Vakantie, levensbeschouwing, romantiek... Laten we zeggen dat het de lading wel een beetje dekt.

Het hooi moet van het land

2008-07-31T01:55:00.000+02:00

Harvest
Originally uploaded by Tureluur

Vandaag weer wezen hooien bij Vriend Veehouder J. te Egmond aan den Hoef. In de Egmondermeer. Want juli = hooimaand = op de valreep. Het is niet mijn kopje thee maar toch vind ik het altijd wel weer wat hebben. Iets met romantiek en zo. En dan vooral als al het hooi weer van het land is en de koeien op de grill gaan! :-)

Die gasten wonen hier gewoon joh!

2008-06-24T00:06:00.000+02:00

Al sinds het WK van 1998 bezoeken wij met een select gezelschap vrienden minimaal één wedstrijd van Oranje op een eindronde indien gekwalificeerd. Zo hebben wij de afgelopen tien jaar dus alleen Zuid-Korea en Japan gemist. Het was daarom dat wij afgelopen weekend vol goede moed afzakten naar Bazel, Zwitserland. Maar Bazel (Duits: Basel, Frans: Bâle) ligt relatief dichtbij, Oranje doorstond op magnifieke wijze de groepsfase en Appie H. te Z. baarde een nest vol welpiegedrochten. Dit bracht een leger van dagtrippende mafkezen op het idee om ook naar Bazel af te reizen.

Was het voor ons vrijdag nog goed toeven in deze fraaie stad aan de Rijn met haar pittoreske terrasjes, intieme Middeleeuwse binnenplaatsjes, een desolate vrouw en een verdwaalde Turk, zaterdag was er in de loop van de dag geen doorkomen meer aan door een opstopping van oranje dagjesmensen. De één nog maffer uitgedost dan de ander. Een petje, een oranje shirtje en wat schmink OK. Maar wat heeft een stuk kaas op je hoofd, een indianentooi, een oranje dildo in een oranjekleurige opblaaspop en een wegwerkersoverall in godsnaam met voetbal te maken? Ga toch weg en wacht je beurt af. In februari wordt het namelijk vanzelf weer carnaval. En waarom moet in elke wulpse, lokale vrouw een piemel? Alhoewel, daar hebben ze misschien een punt. Maar om dat dan massaal te lopen scanderen?! Een heer houdt deze onkuise gedachte voor zichzelf…

Over onkuis gesproken: lichtpuntje in deze Hollandse Überpolonaise was de ferme tred van één van de weinig aanwezige Russische vrouwelijke supporters. En dat dwars tegen de oranje massa in. Wanneer ze jouw pad kruiste dacht je eerst: “Hoe schattig, zo’n dappere Russin” en je blik dwaalde af naar daar waar de blik van mannen uiteindelijk altijd naar afdwaalt. Ik ben immers geen haar beter. Je ziet dat ze gekleed gaat in een hemdje van Russische makelij. Weinig om het lijf. Het is heet in Bazel op deze dag. Bloedheet. En je kijkt nog eens naar dat hemdje want die borsten staat er wel erg fraai en fier bij. Dan pas dringt het tot je door, het ziet immers al een tijdje oranje voor je ogen: haar rechterborst is ontbloot, hangt, nee staat uit het hemdje. Rond en stevig als een voetbal. Voorzien van een kleine Russische driekleur over een verder perfecte tepel. Uitdagend priemend naar alle oranje lutsers die onnozel aan haar voorbijgaan. Dit alles verre van ordinair. Nee, zij bracht het met een flair en gratie gelijk een Russisch ornament. Unbeschreiblich weiblich. Haar stoere, strijdbare blik sprak boekdelen en had ons moeten waarschuwen voor een warm avondje… O moedertje Rusland.

Enfin, terug op aarde… Wij hadden gelukkig, dankzij internetgoeroe Mike R., ons eigen huis in het midden van de straat. Geen lullig hotelletje, geen vaag appartement. Nee, Mike R. gaf ons een compleet halfvrijstaand huis op loopafstand van station, centrum en stadion maar in de luwte van het gehos, comazuipen en gekots! Voor een appel en een ei gevonden in een uithoek op internet. Van buiten een bouwval, maar van binnen koel, degelijk en voorzien van Thora, koelkast en meegebrachte Nespressomachine. Bovendien een oase van rust want sabbat in een Joodse wijk. Hier konden wij rustig ons biertje drinken in de achtertuin. Onderwijl pratend over voetbal zoals voetbal bedoeld is (lees: zonder polonaise). Luisterend naar het zalvende klokkengelui van de synagoge om de hoek. Daarom trokken wij ons op gepaste momenten terug uit de massahysterie in afwachting van de wedstrijd. Gekoelde blikjes Heineken en borrelnoten van Duyvis uit de ijzeren voorraad van (wederom) Mike R. als gepast en enig gezelschap. Pas gearriveerde Oranjesupporters (die vanaf het station richting centrum argeloos passeerden en ons zo relaxed in de tuin opmerkten) ontviel in afgunst de opmerking: “Die gasten wonen hier gewoon joh!” En zo voelde het ook.

Een fotografische sfeerimpressie van dit alles vind je hier. De Russische supertiet heb ik helaas verzuimd digitaal vast te leggen. Die prent is in mijn geheugen gegrift. Dat dan weer wel.

Van SLK98 Bazel 2008

Over de wedstrijd hoef ik hier verder niet uit te weiden, daar weet je alles van. Het bleef nog lang onrustig in Bazel, niet alleen door de onverwachte nederlaag, maar ook omdat het legioen uit zijn voegen was gegroeid. Wij genoten inmiddels van een biertje in de tuin van ons huis in het midden van de Leimenstrasse.

Today screen

2008-06-13T01:31:00.000+02:00

Leuk, een smartphone met Windows Mobile erop, maar intussen ben ik al maanden aan het tweaken! Dit is mijn huidige "Vandaagscherm":

En ja, ... ik bel er ook wel eens mee.

Weeralarm

2008-03-12T17:42:00.000+01:00

Ik weet het zo nog niet met die weeralarmen van het KNMI. Als "weergeïnteresseerde" word je toch steeds weer blij gemaakt met een dooie mus. Toegegeven, het is ook moeilijk communiceren voor de staatsmeteorologen. Men verwachtte "Zeer zware windstoten" maar de volksmond en andere media maakt er dan al snel een orkaan van. Kom op zeg, er was nauwelijks sprake van een echte storm. En dan de ANWB die een negatief fietsadvies geeft. Lekker op tijd ook, want mijn fiets stond al lang geparkeerd in de fietsenstalling van kantoor.

Een rukwindje hier en daar, wat blikschade en vertraagde vliegtuigen. That's all folks. Ik verwacht wel een kamervraag in deze. De norm voor het etiket "weeralarm" moet worden bijgesteld. Een paar vlokjes sneeuw of een stevige bries rechtvaardigt geen paniekzaaierij.

Leunstoelvakantie

2008-01-06T00:55:00.000+01:00

Ben net terug van een korte trip naar New York. Deze stad staat hoog op mijn lijstje van te bezoeken plaatsen en ik was nu in de gelegenheid om heel snel even langs te wippen... Op de foto hier links (klikkerdeklik) wandel ik op Broadway!

Even later heb ik zelfs nog wat gejogged in Central Park om alvast wat van mijn extra kilootjes (die er afgelopen jaar zijn ingeslopen na het stoppen met roken) bij Uncle Sam achter te laten. Dit had overigens niet zoveel effect. Hoogstwaarschijnlijk is dat omdat ik deze stedentrip ondernam vanuit mijn luie stoel alhier in Nederland via de "kick-ass" Google App Street View (Straatweergave in goed Nederlands). Vanuit Google Maps, de "platte" versie van Google Earth, kun je van (vooralsnog) 23 Amerikaanse steden inzoomen tot op een 3-dimensionaalachtige fotografische weergave. Je kunt naar links, rechts, voor en achter bewegen. Kortom: het lijkt of je midden in de straat staat! De foto's zijn gemaakt met zo'n 360° draaibare camera bovenop het dak van een stapvoets rijdende auto met studenten erin waarvan ik er ook wel eens eentje bij ons in de straat heb zien rijden. BInnenkort dus ook in dit theater. Hoef ik ook niet meer naar Broadway...

Ik stel voor dat je zelf eens een kijkje neemt in de Grote Appel, San Francisco of Las Vegas. Iets uitleggen is namelijk niet mijn sterkste kant.

Daar is deze nerd dan wel weer heel erg goed in!

Arthur's Angels

2007-12-31T00:57:00.000+01:00

Ik zit weer helemaal in de vivaristiek. Onlangs een aquarium met een inhoud van 240 liter water aangeschaft. Deze bak met een lengte van 1,20 meter begint er eindelijk op te lijken. Minimaal 2 meter is het uiteindelijke doel. Amazone, Zuid-Amerika. Ik stel alvast mijn nieuwste bewoners voor: 5 van deze prachtige maanvissen (Angelfish, Pterohyllum scalare). Altijd al mijn favoriet geweest. Gracieuze dieren, een genot om naar te kijken. Koning van de tropische zoetwatervissen. Een volgende keer zal ik overigens eerst een doekje over de aquariumruit halen eer ik een foto maak...

Arthur's Angels, originally uploaded by Tureluur.

Meer pix van deze Amazone Beauties op mijn Flickr!-adres.

Onderweg 2

2007-11-15T21:58:00.000+01:00

Cows and Soccer
Originally uploaded by Tureluur

Trip Hop

2007-10-21T01:54:00.000+02:00

Zoals al eens eerder raakte ik vannacht weer verdwaald op YouTube, dé video-site hype. Vooral muziekvideo's zijn hier mijn favoriet. Je klikt hier zo een avondvullend programma bij elkaar. Exit MTV. Plotseling was het dan ook 3:00 uur en zat ik met de laptop op schoot verbijsterd op de bank. Verbijsterd en verliefd... ik was werkelijk verliefd geworden op een op dat moment 32-jarige vrouw. Een magere vrouw, met afhangende schouders, géén kont en niets wat op borsten lijkt. Een vrouw die rookt notabene (rokende vrouwen zijn erg niet-sexy). Maar bij deze vrouw doet dat alles er niet toe. Van deze vrouw hoef je alleen haar stem te horen om traag naar een hoogtepunt gevoerd te worden. Deze vrouw is Beth Gibbons, de zangeres van de Britse triphopband Portishead, waarvan ik het debuutalbum "Dummy" zo'n tien jaar geleden redelijk grijs gedraaid heb. Triphop is een mengelmoes van dance, hiphop, reggae en rock. Het resultaat is een langzame lounge-achtige beat die mij althans inderdaad snel in trance voert (trip...). En dat zonder ook maar iets gerookt te hebben. Ik rook sowieso niet.

Een live-optreden in New York, 1997. Groot orkest erbij, perfecte setting. Broeierige, zeg maar Portishead-sfeer. Het publiek zit met stomheid geslagen te luisteren. Want Beth geeft hier een geweldige performance weg, ingetogen maar uit het diepst van haar ziel. Zo broos, zo mooi. Ik heb deze song wel 12 keer achter elkaar bekeken. Love you, Beth. Enfin, oordeel zelf:

Ik heb onlangs dan ook maar de DVD van dit concert aangeschaft.

Dompelbad

2007-09-22T16:20:00.000+02:00

In de serie saunarecensies deze keer een verslag van een bezoek aan SPA Welness te Weesp. Spa Wellness is het tegenovergestelde van Sauna Ridderrode (Santpoort-Zuid). Vind je in Ridderrode kwa interieur een overdaad aan bling-bling en overal kletterend water om je heen zodat horen en zien je vergaan, in SpaWellness is gekozen voor een minimalistische inrichting. En ik moet zeggen: dat bevalt mij wel. Voor rust en meditatie ben is dit dus het betere adres. Ook de "onder architectuur" aangelegde tuin (vijver, siergrassen, ruimte) is een rustpunt in dit weiland onder de rook van Amsterdam.

Verschillende ruimtes dragen aan de sfeer van rust bij. En daar waar de sauna's zelf vaak van binnen donker zijn (weinig daglicht) zijn ze hier voorzien van grote ramen, wat dan weer een weids uitzicht geeft zodat je heerlijk weg kunt mijmeren. Ook leuk: het verwarmde zwembad waarin je van binnen naar buiten kon zwemmen en vice versa.

Minpuntje was het wat warme dompelbad. Daar waar ik normaal uit zo'n ijskoude onderdompeling voor de argeloze toeschouwer als een jongetje weer boven water kom, bleef hier alles in zijn normale proporties. Hmm... De douche was koud genoeg, dat dan weer wel.

Soms is de overdaad aan rust ook weer teveel van het goede. Want het meest opwindende in deze sauna waren vandaag de zeer fraai gevormde billen van één van de serveersters, het meisjesstadium net ontgroeid en nauwelijks verborgen onder (want schijnend door) een flinterdunne witte pantalon.

We komen zeker nog eens terug.

HTC Touch vs. iPhone

2007-09-15T00:07:00.000+02:00

This one's great! Hail HTC Touch. Ongeduld loont (ik had kunnen wachten op de iPhone, maar beter toch de Touch met zijn "Old Skool iPod Interface", blijkt uit deze video. Uiteindelijk zal ik wel eens met een iPhone eindigen, zo geyl, maar dat zal niet deze versie zijn.

"Microsoft: you gotta get that browser fixed. I mean like now!"

HTC Touch vs. iPhone, Part 2: Video Smackdown - WMExperts

Touch me!

2007-09-14T00:55:00.000+02:00

Ik kon het niet laten er zo eentje aan te schaffen... (later meer)

Bling bling

2007-09-04T16:42:00.000+02:00

Je hebt iPods en iPods. Wellicht gaat mevrouw Barhorst overstag als ik haar het volgende sieraad beloof. Zo geil, zo overdone. Zoó Paris Hilton. Maar het zal haar minstens zo mooi staan als de chica hiernaast. Vierhonderdendertig diamantjes geplakt op 18-karaats goud. Klinkt als muziek in de oren. Hmm, € 31.000,-. Heb ik niet elke dag op zak...

Oooh Nikon D300

2007-08-23T15:55:00.000+02:00

O shit. Er moet weer gespaard worden. Nu al, in navolging van Canon, komt Nikon met enkele spectaculaire nieuwe DSLR's (digitale spiegelreflexcamera's). Kijk eens naar de specs van de door mij beoogde opvolger van mijn nog niet zo oude D70s. Nu Esther nog overtuigen van de noodzaak... :-)

Droog?

2007-08-21T18:45:00.000+02:00

En als we dan toch bezig zijn hier de reeds besproken nieuwe feature van Weeronline.nl:

Ik zeg: concurrent voor buienradar.nl. Maar goed, het is al enige tijd oorlog op de commerciële weermarkt.

Fotogenieke Dean

2007-08-21T15:50:00.000+02:00

Over satellietbeelden gesproken (en dus niet James Dean): spectaculaire beelden van categorie 5 hurricane Dean, die momenteel door de Caribbean raast, zijn te vinden op de dedicated site van European Organisation for the Exploitation of Meteorological Satellites (EUMETSAT). Dean en (toekomstige) orkanen zijn overigens op de voet te volgen bij het National Hurricane Center. Zoals ik in mijn vorige post al berichtte, weergeïnteresseerden komen tegenwoordig ruimschoots aan hun trekken!

De foto hier links is gemaakt door de bemanning van Space Shuttle Endeavour, welke juist vanwege Dean eerder teruggekeerd is naar aarde.

Live satellietbeelden

2007-08-21T02:24:00.000+02:00

Vroeger, toen ik nog actief weeramateur was, had je een godsvermogen nodig om een satellietontvanger aan te kunnen schaffen waarop als een faxmachine de zwart-wit satellietbeelden langzaam binnenkwamen. Dat was dan de ultieme tool voor een weeramateur. Slechts kapitaalkrachtigen of zelfstandigen (Jan Pelleboer, Hans de Jong) konden zich dan ook zo'n apparaat veroorloven.

Enter internet. Welke hobby heeft hiermee geen boost gekregen? Tegenwoordig kun je jezelf als weergeïnteresseerde (want zo heet een weeramateur nu) verdrinken in weerdata van elke plek op aarde. Gratis. Een site als buienradar.nl is één van de best bezochte Nederlandse websites.

Wat wij echter nog misten was real-time satellietopnames. Daar is per vandaag een einde aan gekomen met de lancering van http://www.sat24.nl. Van de makers van het eerder genoemde Buienradar.nl. Weergeïnteresseerde: eat your heart out!

Ook leuk is overigens de dienst die Weeronline.nl tegenwoordig aanbiedt (want je moet wat als weersite om je te onderscheiden these days). Voor elke willekeurige plaats in Nederland kun je het tijdstip laten berekenen waarop het eventueel gaat regen. Want, verwend als we inmiddels zijn, we nemen geen genoegen meer met "hier en daar (of afentoe) een bui". We willen precies weten waar en wanneer.

Kleed je uit voor klimaatbescherming!?

2007-08-20T00:35:00.000+02:00

Bekende naaktfotograaf Spencer Tunick (bekend van het fotograferen van grote massa's naakte mensen, onlangs ook in Nederland) heeft zijn handelsmerk verbonden aan een klimaatactie (stop uitstoot CO2) in samenwerking met Greenpeace. Maar volgens mij krijgt zo'n gletsjer juist een extra trap na met zoveel naakte, wellicht ruftende (methaan?) lichamen op zijn lip... En nemen we deze zomer tot nu toe in ogenschouw dan zeg ik: "Global warming? My ass..." Een toepasselijke foto in dat geval. Dat dan weer wel :-)

Captain Gadget, vol. 2

2007-08-19T03:28:00.000+02:00

Muziek luisteren schoot er wat bij in de laatste tijd. Tijd voor een MP3-speler. De Zune laat vooralsnog op zich wachten hier in Nederland. Tsja, moet ik er toch aan geloven, want blijft Apple over met zijn iPod. Een kleintje dan, in afwachting van de tweede generatie Zune, iPhone of full- and touchscreen iPod: de nieuwe Shuffle. Qua techniek niet opzienbarend (ik bedoel: niet eens een LCD-venstertje met trackinfo) maar uiterst functioneel en o zo geil voor wat betreft de looks. Maar ja, dat is Apple wel toevertrouwd. Eva werd er ook al door verleid...

Zonneschijn

2007-05-03T23:43:00.000+02:00

Een film met als titel Sunshine lijkt goed te passen in zo'n zonovergoten periode waarin wij ons momenteel in Nederland bevinden. Maar het is niet daarom wat ons gisteravond trok aan deze bij het grote publiek minder bekende film (lees: géén blockbuster). Zo zonnig is de film dan ook niet. Figuurlijk dan, want letterlijk is er aan zonlicht geen gebrek. Maar wat wil je dan ook als je je zo dicht bij de zon bevind als in deze prent? Even voorbij Mercurius om precies te zijn.

Juist ja, het betreft hier een science-fictionfilm. En wel eentje zoals ze te weinig gemaakt worden. Een film in de traditie van klassiekers als 2001: A Space Odyssey en Alien. Science-fiction zoals het bedoelt is. Geen over-de-top ruimteavontuur á la Star Wars (is overigens niets mis mee maar dat terzijde) of groene mannetjesgedoe zoals in ET, Independence Day, of noem maar op maar een juiste mix tussen wetenschap (science) en fictie.

Plot in het kort: vijftig jaar na nu staat de zon op uitdoven. De aarde is vervallen in een soort van eeuwige winter (hoezo global warming?) en de hoop van de mensheid is gevestigd op de bemanning van ruimteschip Icarus II (...) die met een bom "the-size-of-Manhattan" aan boord de zon nieuw leven in moet blazen. Net voorbij Mercurius verloopt de missie niet meer als een zonnetje...

Aan boord van het ruimteschip voelen wij de claustrofobie weer terugkomen die ons ook deed huiveren bij Alien. De ruimte is namelijk een vijandige plek. De mens is nietig. Van sterrenstof gemaakt en als sterrenstof zal zij eindigen. Een beklemmend gevoel maakt zich van de toeschouwer meester (versterkt door de uitstekende muziek en zwevende cameravoering) als bevond hij/zij zichzelf aan boord van dit op het oog gammele doch high-tech stalen monster. De cast is goed gescreend. Geen ego's en geen plek voor romantische dwalingen en dito peop in deze film. Alles in dienst van de missie: het redden van de mensheid. Een mens meer of minder doet er in dat geval niet toe. Er wordt langzaam een spanning opgebouwd die de toeschouwer niet meer loslaat. Wanneer bijvoorbeeld een bemanningslid gedwongen wordt zich tijdens een reparatie buiten het gigantische hitteschild (welke het schip beschermd tegen de zonnestralen) te begeven (wat dodelijk is) is daar een collega in de controleruimte die vraagt: "What do you see?" Nooit in de zon staren, zegt men, maar wat als we dit wel doen? Welke geheimen verbergt zij nog voor ons?

De film slaagt erin de kijker te doen nadenken over dit soort dingen zonder het vermaak uit het oog te verliezen. Zo is vooral het einde van onnavolgbare (audio)visuele en apocalyptische schoonheid.

Dit is science-fiction op zijn best. Gaat dat zien, breng wat zonneschijn in je leven...

Aprés Ski @ De Crazy Lion Bar

2007-01-12T21:47:00.000+01:00

Zondag après ski, maandag après ski, dinsdag après ski, woensdag weet-ik-nie-want-ik-was-bezopen maar het zal wel après ski zijn geweest, donderdag après ski, vrijdag après ski… (vrij naar Apres Skihut Volume 12).

Enfin, daar hoogtevrees en regen mij parten speelden is het mij niet gelukt mijn camera boven de 2000 meter te krijgen. Het was tijdens onze wintersportvakantie in het Franse Châtel de bedoeling mooie landschapsfoto’s van ruige, besneeuwde bergketens te maken. En een zelfportret met snowboard. Of een prachtig portret van Esther in bikini op ski’s… Tevens moest ik daarvoor zelf het skiën onder de knie krijgen met 5 kilo fotografie-uitrusting op de rug. Is ook niet gelukt. Blijft over de "partyfotografie", wat normaal gelijk skiën niet mijn ding is maar wat tegenwoordig nogal hot is. Nu dus had ik er alle gelegenheid voor. En dat gewapend met mijn splinternieuweSpeedlight SB-600! In plaats van prutsen in de sneeuw, prutsen met deze flitser in de Crazy Lion Bar. En gekwas het. Te gek, zeg maar.

Partyfotografie is een vak apart. Het onvoorspelbare gedrag van de onderwerpen maakt het er niet eenvoudiger op. Daarnaast dient men het (flits)licht juist te doseren om de sfeer en het onderwerp niet te verpesten. En het onderwerp was hier après-ski, een verschijnsel waar ik wel van had gehoord, maar nog niet van had genoten. Zie hier mijn verslag in beeld. Tip: kies voor de optie "Diavoorstelling" voor het meest shockerende effect. Het bijbehorende geluid vind u hier.

Unter den Linden

2006-11-22T21:45:00.000+01:00

U-Bahn in sepia
Originally uploaded by Tureluur.

Afgelopen weekend eindelijk eens naar Berlijn geweest. Verdammt nochmal, dat is een mooie stad! Je proeft de (recente) historie op elke straathoek. Prachtige, interessante architectuur alom. De stad maakt een ietwat melancholische indruk. Alsof ze haar wonden van de tweedeling nog likt. Geen hectische stad dus, eerder rustig. En schoon. Duits maar toch ook heel kosmopolitisch. Aanrader. Beweeg je daar per metro, een strak staaltje Deutsche Gründlichkeit. Mijn impressie in foto’s vind je hier.

Ontdekt!

2006-10-22T22:31:00.001+02:00

The Killing Sun, a photo by Tureluur on Flickr.

Flickr dus. Vrijwel zeker de beste online fotomanagement en -sharing applicatie in de wereld. Flickr blijkt ook heel verslavend te zijn. Avonden achtereen kun je er in verdwalen en zien wat de wereld te bieden heeft. Door de enorme gemeenschap (amateur)fotografen die er inmiddels huist is er feedback op elkaars foto’s en ontstaat er vanzelf een soort competitie om dat ene ultieme shot. Een walhalla voor amateurs die zich hier pro voelen en hun eigen expositie wereldkundig kunnen maken.

Dit alles aangewakkerd door Explore, een galerij op Flickr’s site waarop dagelijks de meest interessante foto’s worden getoond. En als jouw foto daarbij zit… ja, dan ben je een gevierd fotograaf… in de Flickr-wereld.

Gisteren was het zo ver! Ik ben toegetreden tot de elite! Explored, ontdekt! En wel met een foto uit de oude (schoenen)doos. Overigens niet echt een technisch hoogstandje. Interessant toch wel, echter

Favoriete eik!

2006-10-14T22:44:00.000+02:00

Lonesome Oak
Originally uploaded by Tureluur.

"This is a post from Flickr, a fancy photo sharing thing." Ik post daar soms wat foto’s. Gewoon omdat ik zo ijdel ben mijn "werk aan de wereld te tonen". Kijkt er tenminste nog eens iemand naar je foto’s. Dit is op zich een saaie compositie van een verder overigens prachtige zomereik die ik wel vijftig keer in de meest uiteenlopende invalshoeken heb gefotografeerd. En zowaar, iemand heeft deze foto aan zijn favorieten toegevoegd!

Canon EOS 400D

2006-08-26T01:16:00.000+02:00

Ik heb onlangs, in de overstap naar digitale (spiegelreflex) fotografie, voor Nikon gekozen. Je kunt er over twisten dat ik net iets te vroeg was met deze aanschaf, gezien het feit dat deze camera nauwelijks 2 maanden later een opvolger heeft gekregen (de 10 Megapixel Nikon D80) maar aan de andere kant: ik had dan deze foto's niet kunnen maken. Het is momenteel met digitale camera's zoals elk stukje computertechniek: zodra je het in huis hebt is het achterhaald. Digitale revolutie, zogezegd... De verschillende camerafabrikanten proberen elkander nu dan ook de loef af te steken met de lancering van nog meer moois en beters. En ook Sony gaat zich nu ook in de spiegelreflexmarkt roeren en lanceerde de Alpha 100, een 10 megapixel "betaalbaar" (consumer) instapmodel. Nikon volgde snel met de eerder genoemde D80 en nu kon ook Canon niet uitblijven met de EOS 400D, tevens 10 Megapixel.

Foto: www.dpreview.com

Canon was destijds de eerste die met een digitale spiegelreflex onder de 1000 Euro kwam en deze ging als zoete broodjes over de toonbank. Ook dit wordt zonder meer een gigantisch succes. Het grote publiek geilt nu eenmaal op Canon omdat men al die "pro's" er mee langs de sportvelden ziet staan. Dan moet het wel goed zijn... Geloof me: dat is een heel andere league (waarmee niet gezegd is dat Canon geen goed spul maakt).

De concurrenten op een rijtje getest mocht je overwegen nu ook DSLR te gaan. Let wel, gezien de uitbreidingsmogelijkheden kies je niet voor een camera maar voor een systeem (lees: verwisselbare lenzen, externe flitsers, etc.).

Wil je iets professionelers, dan spaar je net als ik voor de opvolger van de nauwelijks aan te slepen Nikon D200... :-) Maar als je echt slim bent, koop je nu gewoon een even bruikbare Nikon D70s of Canon EOS 350D die nu voor dumpprijzen weggaan... Laat je niet gek maken door een paar megapixeltjes meer.

Pix Online

2006-08-24T01:26:00.000+02:00

Met zo'n nieuw speeltje schiet je al gauw in no time honderden, zo niet duizenden, plaatjes. Hoe behoud je dan het overzicht? Ook hier komt Google to-the-rescue. Met hun alom geprezen fotobeheerprogramma Picasa (iz gratiz!) maak je in enkele muisklikken van je virtuele schoenendoos vol foto's een overzichtelijke plaatjesdatabase. En wil je deze foto's delen met familie, vrienden en bekenden dan is on-the-fly een diavoorstelling, website (wel zelf online zetten) of kado-ceedee gemaakt.

Allemaal leuk en aardig (ik gebruik niets anders voor deze toepassing) maar zou het niet leuker zijn als je je foto's ook eenvoudig online kunt krijgen? Deels om ze aan familie, vrienden en bekenden en desnoods de hele wereld te tonen, en deels om een online backup te hebben in het geval van rampscenario's. Immers, Picasa laat je wel html-pagina's genereren maar je zult er verder zelf zorg voor moeten dragen ze bij een provider online te krijgen. Hier haken veel huis- tuin- en keukengebruikers af.

Enter Picasa Web. Deze nieuwe versie van Picasa bevat een extra knop waarmee geselecteerde foto's worden ge-upload naar jouw eigen webruimte beschikbaar gesteld door Google. Het wordt zo zelfs voor je vader en moeder heel simpel online enkele albums aan te leggen. En ook het online tonen van jouw foto's aan je vader en moeder is voor hen een verademing. Geen gekke Engelse termen, warrige navigatie en verstorende advertenties á la Flickr (waarover later meer) maar een simpele (Google-alike) interface waaruit direct duidelijk wordt welke foto's je wilt zien. Zie hier een voorbeeld van mijn Picasa Albums.

Deze nieuwe Picasaversie is nog in testfase (beta) en je kunt het alleen op uitnodiging bemachtigen. En daartoe is weer een GMail-account nodig, ook op uitnodiging. Maar vrees niet, binnenkort vast algemeen beschikbaar. Google gaat voor wereldheerschappij en daartoe dient ook Flickr beconcurreerd te worden.

Flickr dus. Toegegeven: het bekt niet in het Nederlands, maar Flickr is momenteel dé online fotosharing tool. De mogelijkheden zijn schier onuitputtelijk en je neemt tegelijkertijd deel aan een wereldomvattende gemeenschap. Maar eigenlijk is het toch meer iets voor de meer technisch geörienteerde internetgebruikers/-fotografen. De digirati dus, zeg maar. Hoe dan ook, ik vind het prachtig en hier vind je mijn deelname.

Tot slot van deze posting: een prima vergelijking tussen Picasa Web en Flickr vind je hier (wel in het Engels). En ook mijn blogprovider biedt de mogelijkheid tot het online delen van foto's. Zie hier en hier.

Howdy!

2006-08-22T22:38:00.000+02:00

Het komt zelden voor dat ik een avondje voor de buis blijf hangen, laat staan afgestemd op Talpa. Gisteren was wel zo’n avond. Ik nam plaats om samen met mijn dochter een klein halfuurtje naar "Lotte" te kijken, waarvan we fan zijn, maar bleef vervolgens in onze nieuwe sofa hangen tot ver na 23:00 uur. En ja, ik had wat beters te doen…

Wat mij aan de buis gekluisterd hield was een onvervalste western. Toegegeven, je moet van het genre houden, maar deze zorgt daar bijna vanzelf voor. Film in kwestie was "Open Range" (2003), met daarin niemand minder dan Kevin Costner (…) die ook iets met het genre schijnt te hebben getuige zijn optreden in o.a. "Dances With Wolves" (1990) en "Wyatt Earp" (1994).

Er was aandacht aan het maken van deze film besteed (regie óók Kevin Costner) wat uit alles bleek: prachtige plaatjes van weidse landschappen, details in kleding en de gebouwen in het stadje. Dus zeker geen derderangs B-Spaghettiwestern. Ook het acteerwerk, met name van co-star Robert Duvall was uitstekend. Daarbij droeg het voortdurende noodweer (hevige regenval) toe aan de de complete, soms grimmige sfeer. Verder stond de film vol van de heerlijke Western-cliché’s: saloon, wraak, gunfights, etc. Er was zelfs plek voor een heuse romance tussen onze revolverheld en een blonde schoonheid (geen jong ding meer, maar toch). Als gebruikelijke climax een geweldige "shoot-out" zoals we ze lang niet meer gezien hebben!

Kortom, een aanrader. Dus mocht je hem gemist hebben afgelopen maandagavond en ben je weer eens in de videotheek (DVD-o-theek?) dan is deze film het overwegen waard.

Lolita Bonita

2006-08-18T22:22:00.000+02:00

La Alizée Bonita

Eens in de zoveel tijd kom je tussen alle filmpjes die op internet rondzwerven een echt juweeltje tegen. En uit dit filmpje, die ook al geruime tijd op mijn harde schijf staat om vaak te bekijken, blijkt dat ook lolita’s groot worden. En mooooi… Fok, wat een plaatje deze meid… Zelf kan ik het filmpje niet langer dan één minuut aanzien anders word ik stapelverliefd… :-s Maar die ene minuut kijk ik dus, zoals ik al zei, wel heel vaak!

Duinwandeling

2006-07-25T01:54:00.000+02:00

De paden op, de lanen in dus. Zoals ik al zei in een eerdere post teneinde mijn nieuwe DSLR te testen. Vandaag was daarvoor een prachtige dag, want vakantie. Nu heb ik het geluk dat er hier een prachtig natuurgebied direct om de hoek ligt: het Noordhollands Duinreservaat.

"Het duingebied direct naast Wimmenum staat bekend als de Wimmenummer duinen, vroeger de duintjes van Six. Tot 1992 was het particulier bezit. Daardoor is het open duin, - veelal in gebruik voor de jacht, -gevrijwaard gebleven voor de bebossingspraktijken die in het Noordhollands Duinreservaat, maar vooral in de Staatsbossen veel naaldbossen hebben opgeleverd. Delen van de Wimmenummerduinen tonen nog het zogeheten zeedorpenlandschap met landjes die in gebruik zijn als volkstuin. Vroeger werden er vooral aardappels verbouwd. Met de daling van het grondwater, een gevolg van de waterwinning in de duinen, werden de landjes steeds dieper uitgegraven."

Dus hup, cameratas om de schouder en op de fiets bij Het Woud de duinen in richting Bergen aan Zee. Om daar vervolgens nooit aan te komen want twee uur dwalen in deze prachtige omgeving tussen Konikpaarden en Schotse Hooglanders. Lunch op een verlaten stuk strand (want onbereikbaar per auto). Er valt veel te zien en te genieten. Terzijde: voor het volgen van deze route heb je een dagkaart voor het Duinrreservaat nodig. De automaat vind je op de parkeerplaats.

Het was te warm en het licht was te fel voor echt mooie plaatjes maar in een verborgen duinpannetje zag ik toch iets leuks...

Heb voor een nog leuker plaatje nog even gezocht naar de eigenaresse (Cup 80C) maar geen levende ziel in een straal van 2 km om mij heen te ontdekken. Of zat ze toch met haar minnaar verborgen in die bramenstruik even verderop? Er ritselde wel het een en ander toen ik aankwam...

Nikonian, at last...

2006-07-17T17:31:00.000+02:00

Eindelijk ben ik dan overstag. Exit analoge fotografie. Ik heb een digitale spiegelreflex (DSLR) aangeschaft! Het kostte me zo'n €1000,- maar dan heb je wel wat. Om precies te zijn: een semi-professionele Nikon D70s met 18-70 zoomobjectief. Ik kon niet langer wachten op de veelbelovende Sony Alpha 100, als voortzetting van mijn geliefde Minoltasysteem, en ben dus van merk geswitched. Mede ook door dit artikel ("...the D70s maintains superiority with its advanced metering, flash technology, handling and overall feature set.")

En toegegeven, Nikon op de body staat net iets "professioneler" dan Sony. Overigens zou dat in de toekomst nog wel eens kunnen wijzigen, gezien de plannen van Sony. Het is niet voor niets dat Sony Konica- Minolta's camera-divisie heeft ingelijfd. Maar vooralsnog krijgt het oerdegelijke Nikon van mij het voordeel van de twijfel. Sony dient zich op SLR-gebied eerst eens te bewijzen. Niet teveel in objectieven investeren voorlopig, zodat ik altijd nog terug kan vallen op mijn oude liefde.

En dan nu de paden op, de lanen in en schieten maar in deze voor mij geheel nieuwe wereld van digitale fotografie. Eens zien of deze Nikon mij net zo goed gaat bevallen als mijn veelgeprezen analoge Minolta Dynax 5, die nu onder het stof dreigt te geraken.

Alkmaars Schaakkampioenschap

2006-04-10T23:18:00.000+02:00

Van 17 maart t/m 5 april vind dit jaar alweer de 4e editie van het
Alkmaars Schaakkampioenschap plaats. Lokatie is de authentieke
stadsherberg "Het Gulden Vlies". Zelf ben ik, naast mede-organisator,
ook deelnemer. Mijn resultaten zijn tot nu toe welhaast nog droeviger
dan die van het laatste Corustoernooi. How deep is your dip? Nogmaals
zeg ik: misschien later meer... Om het er vervolgens nooit meer over te
hebben.

Voor de website van organiserende schaakvereniging "Lange Rokade"
verzorg ik na iedere ronde een kort verslagje. Dat niet iedereen het
met mijn toetsenbordvruchtjes eens is noopte mij tot het schrijven van
onderstaande inleiding in het meest recente rondeverslag. U kunt hier
uw reacties geven...

"De lezer van deze stukjes moet dan ook begrijpen dat wanneer ik schrijf dat
speler A of B de sterren van de hemel speelde hij of zij best leuk spel liet
zien. Evenzo wanneer ik schrijf over een foutenfestival ik daarmee wil zeggen
dat er over en weer door de spelers enkele kansen zijn gemist om de partij een
andere wending te geven. Ik ben, met alle respect net als de meeste deelnemers
van het ASK slechts een Patzer en mijn interpretaties van de partijen zijn dan
ook gebaseerd op gortdroge analyses van het siliconenmonster Fritz 9. Mijn taak
is om de door hem uitgespuugde bits en bytes wat op te leuken, zonder te
pretenderen dat ik er daadwerkelijk iets van begrijp en zonder de moedwil om
iemand de grond in te boren of de hemel in te prijzen. Dus mocht je je
persoonlijk aangevallen of gevleid voelen, ik heb het zo niet bedoeld. Ik heb
aan niemand een hekel en aanbid alleen Britney Spears, maar nu dwaal ik te ver
af. Bovendien kan de bitch niet schaken ;-)"

Opgieting

2005-11-14T22:23:00.000+01:00

Aufguss = the process of pouring water on hot stones to increase humidity, which effects a pleasant feeling of warmth.

De sauna. Geen betere plek om even tot rust te komen, hoofd te ledigen van overtollige ballast en je lichaam te wentelen in luxe badweelde. Het werd hoog tijd dat ik mij daar weer eens aan zou overgeven. Afgelopen zaterdag met vrouw en bevriend stel dus een lange sessie gehouden. Geloof me, dat werd tijd ook! We kozen ditmaal voor de vrij nieuwe accommodatie van Sauna Ridderrode, mede vanwege hun veelbelovende website. Bovendien op een steenworp afstand. Een recensie:

Wat vooral opvalt aan dit saunacomplex in de Kennemerduinen is de inrichting. Is het klassiek? Is het Oosters? Is het modern? Feit is dat er een overdaad aan “bling-bling” is gebruikt. Tegen kitsch aan. Het doet af en toe zeer aan de ogen en dat bevorderd de rust natuurlijk niet. Geen vierkante centimeter lijkt vergeten. Overal bevindt zich wel een lampje of accessoire. Hoewel zelf meer een liefhebber van strakke eenvoud heb ik het toch (nog) niet als storend ervaren. Ik vond het eerlijk gezegd wel vermakelijk, de drukte van het aanwezige publiek verdwijnt in de drukte van de omgeving en in de tuin stond zelfs een overdreven bronzen beeld wat ik zo mee had willen nemen. Leuk voor thuis, zeg maar. Qua onderhoud lijkt het mij voor de arme medewerkers echter een crime. Belangrijker zijn natuurlijk de voorzieningen. En die zijn ronduit goed te noemen. Luxe, modern en splinternieuw.

We begonnen met een relaxed kruidenbad. Dit bad had de grootte van een klein zwembad. Het bevond zich in een afgesloten ruimte met gedempt rood licht. Stilte was vereist en de aangename temperatuur van dit alles deed mij bijna onmiddellijk in slaap vallen. Als bevond ik mij in een behaaglijk warme, veilige baarmoeder… Ik weet het, dat klinkt voor geen meter maar ik kan geen betere vergelijking bedenken. Hier konden wij helaas niet eeuwig blijven, al was het alleen maar om niet opnieuw in SpongeBob te veranderen, want ook de sauna’s (prima), zwembad (aangenaam), stoombad (relaxed), dompelbaden (brrr), eten (lekker), rustruimtes (vernieuwend), etc. moesten geprobeerd worden. Conclusie: hier ga ik nog een keertje terugkomen. En daarna ook nog wel een keertje.

Eén ding is zeker het vermelden waard: de “Aufguss”. Met meer man en vrouw dan de saunacabine aan kan zitten we naakt opgestapeld op elkanders handdoeken te wachten op de Aufgussmeister. Deze man, gekleed in korte broek, is in het bezit van vier emmertjes water waarin magische extracten opgelost. De sauna is behaaglijk want warm (85 graden Celsius) en droog (5%), de spanning is te snijden. We pretenderen naar de muur, grond of plafond te kijken maar we kijken naar elkaar zoals je in een sauna doet. De ceremoniemeester gooit een pollepeltje water op de stenen. Een sissende damp stijgt op en doet de temperatuur dalen maar de gevoelstemperatuur onmiddellijk toenemen. “Appel”, bromt de ceremoniemeester. En warempel, een weeë appellucht dringt de neusholten binnen. Het wordt nog warmer en vochtiger in de cabine want naast de waterdamp begint ook het zweten van de aanwezigen enorm toe te nemen. Dan ledigt de man in korte broek de complete emmer op de stenen en begint bezwerend met een handdoek te zwaaien. Ik word overspoeld door een golf van gloeiend hete waterdamp welke zich als duizenden naalden in mijn vel prikt. Mijn adem stokt maar ik geef geen kik. Om mij heen wordt gekreund, een enkeling vlucht de sauna uit. Slechts hen, doorgewinterde saunagangers voorzien van een door ouderdom gelooide huid lijkt het niet te deren. De mist trekt op en je denkt het ergste gehad te hebben. “Dan nu de emmer met hyacint”, mompelt de beul, en gooit een pollepel gif op de stenen. Opnieuw de warmte. De hele emmer erop, de verzengende hitte in een allesvernietigende tsunami. Ik zie niets meer, mijn haar lijkt uit te vallen, mijn scrotum daalt tot tussen mijn knieën, zweet gutst uit elke porie. Maar ik geef geen kik. Kan ook niet, keel is dichtgeschroeid. Save me, save me, save me… I’m naked and (not so) far from home…

Pauze. We verdringen ons de cabine uit, op weg naar buiten. Frisse lucht. Koele lucht. Een dompelbad, het mooiste wat er op aarde is. Ik duik er in en ben gered. Mijn haar zit nog op mijn hoofd, mijn scrotum neemt zijn bescheiden afmetingen weer aan en ik kan weer zien. Zien hoe er een schaal fruit gebracht wordt, welke geplaatst wordt tussen de zwijgende, oververhitte mede-saunagangers. Hoe treffend hier de vergelijking die Susan eerder op de avond maakte, toen we nog toeschouwer waren: alsof het hier het voederen der apen betrof. Want stel je voor: twintig poedelnaakte, door de hitte verdwaasde, dampende mensachtigen die zich en masse op de schaal storten… Deze was dan ook in een mum van tijd leeg.

Toch weer naar binnen voor de tweede sessie. Minder aanwezigen nu. Ik ga laag zitten. De beul herstart zijn ceremonie. Nog twee emmers te gaan. Lavendel en mint. Aangenaam nu. Er worden ijsklontjes uitgereikt. Ze smelten op je huid, heerlijk koel. Het is prettig vertoeven nu hier. Der Aufgussmeister verlaat de cabine. Verdwaasd blijf ik achter, nagenietend in een übersauna-roes…

Ik zei het al: geen betere plek om even tot rust te komen. Ik moet het weer vaker doen. Overigens... op bijgevoegde foto ben ik zelf net buiten beeld. Als je goed kijkt zie je nog een stukje van mijn pink, linksonderin. Maar het geeft (is) een aardig beeld... :-p

Zeep en (te) dure kleren

2005-10-06T22:57:00.000+02:00

Hmm, zie opeens dat ik al 2 maanden niets gepost heb in dit blog. Niet dat ik niets meemaak of te melden heb (ik bedoel: is ook zo maar wel een leuke vakantie gehad, feestjes gevierd, verbouwing op komst, dus leuke plaatjes geschoten die ik gerust nog wel zal posten hier) maar de inspiratie is even zoek. Dat zal zo zijn oorzaak hebben. Maar hey, laat dit nou weer net NIET de plek zijn om daar over uit te weiden. Dit is namelijk geen fokking soap doch een simpel weblogje :-) Gaat wel weer over, zeg maar…

Enfin, while Waiting for the Sun, vanmiddag even de stad in geweest om een nieuw kledingstuk te scoren. Herfst tenslotte, dus de zomercollectie kan de kast in. Ik slaag meestal op een vast adres, dus na even voor de vorm geneusd te hebben bij de gebruikelijke We’s, Stings en H&M’s in deze stad toch maar weer geëindigd bij good old Lex waar mijn oog direct viel op een kleurig trendy (nerdy?) shirt. Deze bleek bovendien van mijn huidige favoriete Zweedse merk Nudie Jeans te zijn, waarvan ik al geruime tijd 24x7 een jeans gelijk een tweede huid draag.

(Zweedse) “Nudie shirts are made by the best shirtsupplier in Portugal”, was de begeleidende tekst. Ah, Portugal, daar hou ik van. Niet eens zo heel lang geleden daar haast mijn hart verloren, maar dat terzijde. Elletje van het rek getrokken en even gepast. Eenmaal verkleed was de verkoopster direct onder de indruk van mijn verschijning of ze kon heel goed toneelspelen óf het was echt een goede verkoopster want ik gaf zonder verder nadenken mijn pincode en nam het shirt mee.

Eenmaal thuis gekomen was ook Esther content met mijn nieuwe look. Paars hé. ;-) Tot ze naar de prijs van het blousje informeerde. En na mijn antwoord toch niet zo geamuseerd meer was. Het drong toen pas tot mij door dat het inderdaad wat gortig was voor een lapje katoen. Zelfs al zou dat het bedrag in guldens zijn geweest…

Guess what: schoonmoeder to the rescue! Volgens haar erkend confectienaaistersoog was de afwerking van het shirt subliem, de ruit perfekt en de snit van topkwaliteit. "En dit betaal je nu eenmaal voor zoiets." De lucht klaarde onmiddellijk op. Esther kon weer lachen en ik weer blij met mijn aankoop. Wat rest is de pijn in de portemonnee.

Hoezo geen soap?… :-)

Wasmasjien

2005-07-17T01:29:00.000+02:00

Nooit gedacht dat ik mij ooit nog eens in de technologie van wasmachines zou verdiepen... Ik deed het laaddeurtje wel eens dicht maar dat was dan op verzoek van en niet voordat vrouwlief Esther het apparaat vooraf had gevuld met wasgoed en -middel en bovendien het juiste wasprogramma had ingesteld. Mijn desinteresse voor de wastechniek was zelfs zo groot dat mijn schoonvader altijd op moest draven voor de steeds vaker voorkomend reparaties van onze inmiddels 14-jarige AEG. Schande natuurlijk, en nu het apparaat een paar dagen terug opnieuw dienst weigerde leek mij het moment daar om verdere reparaties te verhinderen en mij te verdiepen in de wastechniek.

Niet om hierna de was te gaan doen natuurlijk. Nee, schandalig blijft het: slechts om tot de keuze te komen van een waardige opvolger. Een wasmachine met een IP-adres die je zodoende middels een webinterface via je browser vanaf Internet kunt bedienen leek mij wel wat. Helaas, die sprong heeft de techniek in die 14 jaar nog niet gemaakt maar verder ontdekte ik dat sommige van die apparaten inmiddels wel een leuk gadgetgehalte hebben. Aquastops, fuzzy logic wasprogramma's, grote vulopeningen, etc. Vooral handig is een timerfunctie, zodat ook het sluiten van het laaddeurtje om het wasprogramma te starten voor mij tot de verleden tijd gaat behoren. Voor Esther lagen de criteria iets anders: een schone en goed gecentrifugeerde was...

Een recent testje van de Consumentenbond er op nageslagen. Zij testten op schoonwassen, spoelen, benodigde tijd per kilo was, energie- en waterverbruik, gebruiksgemak, gebruiksaanwijzing en geluid. Ik heb jaren geleden mijn lidmaatschap van de Consumentenbond opgezegd omdat ik hun testcriteria in twijfel trok. Ook nu werd er teveel gewicht aan het energie- en waterverbruik gegeven. Beste koop werd de goedkoopste van de geteste machines, de Indesit WI 142. Bijna had ik hier die €300,- aan uitgegeven want dat leek mij wel een aardige deal. Even verder neuzen bracht echter aan het licht dat deze machine dan wel de was redelijk tot goed schoon krijgt maar dan is horen en zien je inmiddels wel vergaan. Een herriebak dus, maar volgens vele gedupeerde gebruikers heb je dan in ieder geval het geluk gehad dat-ie het bij aflevering deed.

Dus eigen criteria samengesteld: schone was, minimaal 1400 toeren, relatief stil. En dan toch een beetje merkentrouw zijn. Ik bedoel: 14 jaar dienst is niet niks. Vandaag dus op pad geweest en thuisgekomen met de AEG Lavamat 64800. Voor de prijs van deze Lavamat heb je twee van die Indesit's maar een hoop minder lawaai en een schonere was. De "64800" is een bak van 85 kilo met een deur waar een volwassen kerel doorheen kan en, hoe imposant, een indrukwekkend LED-panel met indicatie van de resterende wastijd. Helaas was het te moeilijk voor de fabrikant om bij dit model ook nog een startkeuzetijdmodule in te bouwen dus het deurtje zal ik af en toe weer dicht moeten doen als Esther niet thuis is. Maar verder zal ik er waarschijnlijk niet meer naar omkijken...

1e Niek-van-Kan-Memorial ten einde!

2005-03-10T15:55:00.000+01:00

Ruim vier maanden heeft het geduurd maar de winnaar van de 1e Niek-van-Kan Memorial is nu bekend! En de winnaar... dat ben ik! :-) Een hangpartij tussen Frank en Mike heeft het toernooi wat opgerekt maar deze partij was dan ook de spannendste van het toernooi. Al rekte Frank zijn niet te vermijden nederlaag wel erg lang. Ook weer begrijpelijk, want alleen de winst in deze partij zou hem gedeeld winnaar van het toernooi maken. De eindstand derhalve...

1e NIEK VAN KAN MEMORIAL 2004
Positie	Naam	Handle	Partijen	Punten
1	Arthur	lumberjack	6	5
2	Frank	fjnijssen	6	4
3	Mike	spongebob	6	2
4	Andre	afp	6	1

Later meer...

Laf

2005-03-03T23:05:00.000+01:00

Derde ronde Open Alkmaars Schaakkampioenschap 2005

Ik ben nog niet lekker op gang gekomen in het "Alkmaar Open" van dit jaar. Na een remise in de eerste ronde en een verlies in de tweede ronde kwam ik ook in de derde ronde niet verder dan remise. Met wit in een klassieke Siciliaan had ik lange tijd het iniatief maar erg ver kwam ik er niet mee en na 19.Df2 was de volgende stelling ontstaan:

Barhorst - Bilars
0-0-0 Alkmaars Schaakkampioenschap (ronde 3), 2005

Stelling na 19.Df2

Ik had, evenals mijn tegenstander Peter Bilars, veel tijd verbruikt maar kreeg hier in feite de overwinning in de schoot geworpen middels het incorrecte schijnoffer van zwart: 19.. Lxb2? (met het idee 20.Kxb2, Df6+ met aanval op de ongedekte witte loper). Echter, ik durfde het offer niet aan te nemen en speelde 20.Kb1? waarna ik nog alle zeilen bij moest zetten de stelling remise te houden. Hoe kon dit gebeuren, vroeg ik mij naderhand af, toen ik thuis de weerlegging van zwart's schijnoffer had gezien? De weerlegging is namelijk simpel: 20.Kxb2, Df6+ 21.Pd4! Heft het schaak op en dekt gelijktijdig de witte loper! (zie analysediagram hieronder)

Analysediagram

Ik wijt het aan laksheid, onbereidwilligheid de varianten goed door te rekenen en te laf om risico's te nemen. Slechte eigenschappen voor een schaker... Het tijdsgebrek heeft er niets mee te maken, de combinatie is slechts één (!) zet diep. Wat dat betreft een echte eye-opener en van dit soort fouten leer je een hoop...

Indruk maakte het spel van Herbert Perez Garcia, die in de hoofdgroep de Siciliaan van Roland Punt wel wist te kraken en zich daarmee stevig in de kopgroep nestelde:

Perez Garcia - R. Punt
0-0-0 Alkmaars Schaakkampioenschap (ronde 3), 2005

Stelling na 7.. De7

Middels een creatief pionoffer weet wit de korte rokade van zwart te verhinderen 8.b4!? cxb4 9.a3! bxa3 10.Lxa3 en hierna een aanval tegen de derhalve slecht verdedigde zwarte koning te verzilveren. Zwart zal zich ergens beter hebben kunnen verdedigen maar toch: helder en duidelijk.

Voor de volledige partijen, zie de site van SV 0-0-0

Frankie goes to Chessville...

2005-02-14T16:51:00.000+01:00

Eerste ronde Open Alkmaars Schaakkampioenschap 2005

Vrijdag j.l. vond de start plaats van het 3e Alkmaars Schaakkampioenschap georganiseerd door SV 0-0-0. Het betreft hier een open Zwitsers toernooi waarin gestreden wordt in 3 groepen. Dit toernooi mocht zich wederom verheugen op toegenomen populariteit: het aantal deelnemers was opnieuw hoger dan de editie van het jaar ervoor! In de hoofdgroep wordt gestreden om de uiteindelijke titel. Onder de favorieten zijn, naast titelverdediger Jos Vlaming, o.a. de schakers Rob Schoorl, Herbert Perez Garcia, Dirk van der Meiden en toch ook Henry Veneman. Laatstgenoemde ging in de eerste ronde echter jammerlijk onderuit tegen Albert van der Meiden in een werkelijk bloedstollende partij, spannend tot in de laatste seconde! Het publiek stond in opperste extase om het bord heen gedrapeerd om maar geen zet te hoeven missen. Ook knap was de overwinning van Annemarie Volkers in een toreneindspel op Wim Nieland.

Zelf neem ik deel in groep B. Ik heb echter ontdekt dat het lid zijn van de toernooicommissie ten koste gaat van de concentratie tijdens de partij. Ik liep voortdurend rond om te zien of alles was zoals wij hadden bedacht en had ook meer aandacht voor de toernooidoop van mijn vriend en (ex-)Nordwalder Variantlid Frank Nijssen, die uitkomt in groep C, de zgn. "huisschaakgroep", dan voor de stelling op mijn eigen bord. Ik kwam met wit in een tamme Caro-Kan niet verder dan remise tegen Roelof Zaal. En daarmee kwam ik nog goed weg... Grootste verrassing in deze groep was de overwinning van Willem Fokken op Leendert Hartgers. Vanuit zijn nota bene vertrouwde Hollandse Verdediging liet Leendert zich onder de voet lopen en pardoes mat zetten...

Frank deed het uitstekend bij zijn debuut. Het verheugde mij hem met wit het Koningsgambiet te zien spelen. Zijn tegenstander zal daar anders over gedacht hebben. Hij werd vrij eenvoudig opgebracht. Voorzichtig kan gesteld worden dat Frank zich tot de favorieten voor de eindzege in deze groep kan rekenen...

Uitslagen en stand, alle partijen, ook die van Frank en een ge-annoteerde door Dirk van der Meiden, zijn na te lezen en te spelen op de site van het toernooi.

Correspondentiesnelschaak?!

2005-02-14T15:44:00.000+01:00

Met Joop van Oosterom als mijn grote voorbeeld ben ik weer fanatieker dan ooit aan correspondentieschaken begonnen! Al was het alleen maar in het kader van "lekker schaken" maar uiteindelijk toch om roem en glorie. Bovendien vult het (zoals Aljechin al zei) het bordschaak perfect aan, zeker daar waar het openingenstudie betreft. In deze tijden, met transmissie van de zetten via e-mail of een speciaal daartoe uitgeruste correspondentieschaakserver i.p.v. gehannes met briefkaarten en postzegels en zoekgeraakte administraties is het bovendien leuker dan ooit! En sneller... We zouden het nu correspondentieSNELschaak kunnen noemen. Opnieuw lid geworden dus van de NBC en op 1 maart a.s. gaat onder hun auspicien toernooi "E-mail 9 EM/9/04" van start. Hierin doe ik mee. Winst van deze kwalificatie-groep geeft mij recht deel te nemen aan het Nederlands Kampioenschap... En om het nog bonter te maken "spar" ik bovendien in de vriendschappelijke interland tegen Schotland op bord 11. "Amici Sumus!" zegt men bij de ICCF.

Nederlandse Wereldkampioen!

2005-02-07T22:24:00.000+01:00

"Op zondag 6 februari stuurde Witold Bielecki, de Poolse wedstrijdleider van de 18e finale van het
Wereldkampioenschap Correspondentieschaak, het bericht de
wereld in dat Joop van Oosterom met een score van 11 punten uit 14 partijen onbereikbaar is geworden voor al
zijn tegenstanders. Daarmee is Van Oosterom de 18e Wereldkampioen van de I.C.C.F. (The International
Correspondence Chess Federation) geworden. Met
acht overwinningen en zes remises bereikte hij dit resultaat. Dit weekend werd zijn laatste remise, tegen de Chileen Guillermo Toro
Solís de Ovando, een feit.

Het toernooi dat op 1 juni 2003 van start ging, is gespeeld per e-mail.
Als eerste heeft Van Oosterom al zijn 14 partijen beëindigd. Al zijn
tegenstanders hebben nog één of meer partijen lopen. Zijn naaste
belagers waren de Duitsers Wolfram Schön, Hans-Marcus Elwert (destijds
voor Van Oosterom winnaar van het sterke Millennium Email Chess
Tournament) en Achim Soltau, de Amerikaan Dan Fleetwood, de in
Duitsland wonende dertiende wereldkampioen de Rus Mikhail Umanskij
(onlangs nog overtuigend winnaar van het unieke ICCF Jubileum Toernooi
waaraan alle nog in leven zijnde wereldkampioenen deelnamen) en de
verreweg sterkste vrouw ter wereld; de Letse Olita Rause.

Op 1 april 2004 april bereikte Van Oosterom ook al de top van de wereldranglijst
met een rating van 2748. Op de lijst
van 1 oktober was deze rating opgelopen tot 2754. Het is voor het eerst in
de geschiedenis van de ICCF dat de speler met de hoogste rating ook de
wereldtitel binnen haalt.
Voor meer informatie over correspondentieschaken zie de website van de
Nederlandse Bond van Correspondentieschakers." -
[Nol van 't Riet]

Kijk, daar doe je het nou voor! Ik waag ook een poging. Het begin is er! Zie ICCF - Email Open Class Tournament 169.

3e 0-0-0 Alkmaars Schaakkampioenschap

2005-02-06T13:33:00.000+01:00

Van 11 februari tot en met 25 maart a.s. wordt op 7 achtereenvolgende vrijdagavonden gestreden om het Alkmaars schaakkampioenschap (ASK), voor de derde keer in successie georganiseerd door SV 0-0-0 (Lange Rokade). Deze keer zijn er maar liefst 3 ex-Nordwalder Variant leden die zich in de strijd gaan mengen! Naast mijzelf, inmiddels weer "fulltime" clubschaker, doen ook Frank Nijssen en Mike Ruis mee in de huisschaakgroep. Frank en Mike zijn ook nog onderling verwikkeld in de laatste partij van de Niek-van-Kan-Memorial, resp. als fjnijssen en spongebob. Ik zal in dit blog verslag doen van het ASK en dus ook de verwikkelingen van bovengenoemde spelers nauwlettend in de gaten houden.
Veel succes!

Replay

2005-02-05T19:07:00.000+01:00

Op speciaal verzoek: een handige interface (Java) om mijn tijdens het Corus toernooi gespeelde partijen online na te spelen! (Indien je gebruik maakt van Internet Explorer op Windows XP Service Pack 2 negeer de eventuele waarschuwing en klik met rechts op de extra balk boven in de browser om toe te staan de Java interface te laden. Of wees wijzer en gebruik Firefox!)

Gestruikeld op de finishlijn...

2005-01-31T00:55:00.000+01:00

Vandaag de laatste ronde. De eindzege had ik al op zak! Echter, mijn tegenstander van vandaag zou nog langszij weten te komen indien hij van mij wist te winnen. Ik had dus genoeg aan remise, de hoofdprijs innen en snel naar huis om wat te drinken met mijn jarige vrouw. Het was daarom dat ik een rustig variant van het Italiaans, een jeugdliefde, op het bord wilde krijgen. Achteraf een slecht idee. Ik veerde nog wel op bij zwart's slechte derde zet, 3... h6, welke in mijn aantekeningen een vraagteken krijgt. Kwam hierdoor ook goed uit de opening. Wist echter in het vervolg geen vuist te maken, verloor zeer veel bedenktijd met het vinden van het juiste plan, verloor pardoes twee pionnen in hoge tijdnood en mijn zeer gemotiveerde tegenstander wikkelde bekwaam af naar een gewonnen eindspel. Bla-di-bla, verder geen woorden meer aan vuil maken dus... Voor de volledigheid is de partij hier na te spelen.

Een dompertje, die laatste ronde, maar al met al een zeer geslaagd toernooi!

CORUS 2005; TIENKAMPEN  groep 7B
Eindstand (na 9 ronden)
pl                         rating                      sc    SB   tpr        
1   Balm,R                   1550  Haarlem              7     28    1773        
1   Barhorst,ATN                   Alkmaar              7     26,5  1773        
3   Ghanbarzadeh,A           1591  Alphen a/d Rijn      6     21,25 1662        
4   Geerts,E                 1532  Zandvoort            5,5   23    1652        
5   Boer,R                   1547  Schoorl              5     18,5  1616        
6   Ossebaar,HC              1566  Woerden              4     13,5  1544        
6   Oostenbrugge,GJ van      1557  Utrecht              4     12    1504        
8   Jong,EJ de               1581  Obdam                3,5   13,5  1508        
9   Kamps,R                  1543  Alkmaar              2     5,75  1416        
10  Kemp,R                   1559  Alkmaar              1     4,5   1306

Ali G.

2005-01-30T00:38:00.000+01:00

Bij een toernooi hoort openingsvoorbereiding, zeker later in de rit wanneer meer bekend is over je tegenstanders. Mijn tegenstander in de voorlaatste ronde vandaag, Ali Ghanbarzadeh, zag ik tot nu toe met wit steeds met de damepion openen, d2-d4 dus. Gisteravond heb ik dus besteed om mijn kennis van het Grünfeld-Indisch (1.d4 Pf6 2.c4 g6 3.Pc3 d5) op te frissen.

Ghanbarzadeh (1591) - Barhorst (-)
Corus Chess Tournament, Tienkamp 7B (ronde 8)
Wijk aan Zee, 29 januari 2005
Siciliaans, Drakenvariant

1.e4

Einde openingsvoorbereiding :-)

1... c5 2.Pf3 d6 3.d4 cxd4 4.Pxd4 Pf6 5.Pc3

Maar gelukkig is daar dan nog altijd mijn trouwe Draak, dus...

5... g6 6.Le3 Lg7 7.Le2 0-0 8.0-0 Pc6 9.f4 Ld7 10.Pf3?! Pg4!

Het is niet voor niets dat wit vaak een opzet met f2-f3 kiest. Enerzijds om pion e4 te ondersteunen en anderzijds om deze enerverende paardenzet te verijdelen. De laatste taak werd hier waargenomen door de witte koningsloper, maar dan moet er geen knol voor gaan staan... Zwart ruilt in deze opening graag het paard voor de zwartveldige loper van wit, waardoor zijn eigen zwartveldige loper zeeeeer sterk wordt.

11. Ld2? Db6+! 12.Kh1 Pf2+ 13.Txf2 Dxf2

En zwart heeft reeds een kwaliteit gewonnen en een prima stelling. De rest ging dan ook redelijk soepel en na 36 zetten gaf de op papier sterkste tegenstander zich gewonnen, 0-1 dus en met nog één wedstrijd te gaan blijf ik lijstaanvoerder. De toernooizege kan mij niet meer ontgaan! Mijn tegenstander in de laatste ronde kan echter nog wel langszij komen indien hij van mij weet te winnen...

Slome Spanjaard

2005-01-28T02:08:00.000+01:00

Niet tevreden met mijn huidige antwoord op 1.e4 e5 (de overwinning op Kemp
in de derde ronde met het Evansgambiet was meer geluk dan wijsheid)
greep ik de rustdag aan om mijn kennis over het Spaans (2.Pf3 Pc6
3.Lb5) eens op te frissen. Ik had mijn tegenstander van vandaag in
eerdere partijen op 1.e4 met 1... e5 zien antwoorden dus de kans was
groot dat er een Spaanse opening op het bord zou komen. Ik besloot,
indien mogelijk, de partij dan rustig positioneel op te zetten en niet
al te grote risico's te nemen. En warempel...

Barhorst (-) - Boer (1547)
Corus Chess Tournament, Tienkamp 7B (ronde 7)
Wijk aan Zee, 28 januari 2005
Spaans (Ruy Lopez)

1.e4 e5 2.Pf3 Pc6 3.Lb5 a6 4.La4 Pf6 5.d3

Gebruikelijker is 5.0-0 maar ik wilde een gesloten positie en eerst
rustig ontwikkelen. De tekstzet ontwijkt de zgn. Open Variant (5.0-0
Pxe4 6.d4). Het belangrijkste positionele thema van de door mij
gebruikte opzet is het met wit opbouwen van een koningsaanval met
zetten als Pbd2, Pf1, g4 en Pg3 (Hoofdstuk 9 "Slow Systems for White"
uit "How To Play The Ruy Lopez" - Shaun Taulbut, Batsford 1987). Simpel toch? :-)

5... b5 6.Lb3 Le7 7.0-0 d6 8.c3 0-0 9.h3 Pa5 10.Lc2 c5 11.Te1 Pc6 12.d4 Dc7 13.d5! (het sluiten van het centrum en vervolgens kan ik mijn stukken laveren naar de koningsvleugel) 13... Pd8 14.Pbd2 Ld7 15.Pf1 h6 16.Pg3 Ph7 17.Ph2 f6?

Dit is niet goed, het verzwakt de koningsstelling en werkt dus
alleen wit in de hand. Aangewezen lijkt 17... Lg5 18.Lxg5 Pxg5 19.Pf3
Pxf3+ 20.Dxf3 Pb7 21.Pf5 met licht voordeel voor wit.

18.Pg4!? (18.Pf5 Tf7 19.Dh5 Tb8 20.Pg4+-) 18... Lxg4?

Maar dit leidt regelrecht tot verlies! Een ernstige verzwakking van de witte velden rond de zwarte koning!

19.Dxg4 Pf7??

Hoewel zwart feitelijk al verloren staat gaat het van kwaad tot
erger ("beter" is 19... Kh8 20.Pf5 Tg8). Het werd mij vandaag erg
gemakkelijk gemaakt. Maar daar moet je dan ook wel gebruik van
maken... En alles volgens het boekje.

20.Pf5 g5 21.Dh5! Ph8 22.Pxh6+ 1-0

En opgegeven, mat of groot materiaalverlies is niet meer te
vermijden. Een aardig voorbeeld: 22... Kg7 23.Ld1! (aanvoer nieuwe
artillerie) 23... Tfb8 24.Lg4 Pf8 25.Te3! (inclusief zwaar geschut)
Tb7 26.Tg3 Ld8 27.h4 Pfg6 28.hxg5 fxg5 29.Lf5 Pf4 30.Lxf4 exf4 31.Txg5+
Lxg5 32.Dxg5+ Pg6 33.Dxg6+

A little too nervous perhaps..?

2005-01-27T18:04:00.000+01:00

De zesde ronde en alleen aan de leiding! De concurrentie hijgt echter in je nek en dat brengt toch extra spanning met zich mee. Toernooischaak is toch heel wat anders dan de clubcompetitie. Ik kwam vandaag dan ook niet verder dan remise tegen de nummer 4, hoewel ik vanuit de opening wel een pion wist te winnen met een eenvoudige combinatie.

Geerts (1532) - Barhorst (-)
Corus Chess Tournament, Tienkamp 7B (ronde 6)
Wijk aan Zee, 26 januari 2005
Siciliaans, Drakenvariant

1.e4 c5 2.Pf3 d6 3.d4 cxd4 4.Pxd4 Pf6 5.Pc3 g6 6.Lb5+ Ld7 7.0-0 a6 8.Lxd7+ Pbxd7 9.Te1 Lg7 10.Le3 0-0 11.Dd2 Tc8 12.Lh6?! Lxh6! 13.Dxh6 Db6! 14.Pb3 (Diagram)

14... Dxf2+ 15.Kxf2 Pg4+ 16.Kg3 Pxh6 met flink voordeel voor zwart.

Vervolgens speel ik te voorzichtig (te nerveus?) en laat ik wit via de open f-lijn terugkomen in het spel, daar waar ik deze had dicht moeten gooien met f7-f5 en g6xf5. Het zwarte pionnencentrum is dan vrijwel zeker beslissend.

17.Pd5 Tfe8 18.c3 Pe5 19.Tad1 Kg7 20.h3 Pg8 21.Tf1 Pc4 22.Tf2 e6 23.Pb4 Ted8?! (23... f5!) 24.Tdf1 Pe5 25.Pd4 Pe7?! (25... Te8 26.Kh2 f5 27.exf5 gxf5 en beslissend voordeel zwart) 26.Pd3 Tf8 27.Pxe5 (Diagram)

Hier bood mijn tegenstander, psychologisch op een voor hem prima moment, remise aan maar dat vond ik wat al te bont. Ik sta immers een pion voor en wil toch zeker niet voor mietje uitgemaakt worden... Ik besloot dus door te spelen. Dit besluit en het verzinnen van een winnende voortzetting kostten me echter zeer veel tijd...

27... dxe5 28.Pf3 Pc6?

Maar dit is zeker géén winnende voortzetting en dat was mij direct duidelijk. Juist is 27... f6 29.Td2 Tfd8 30.Tfd1 Txd2 31.Txd2 Tc7.

29.Pg5 Pd8

En op deze keer een aanbod van mij besloten we tot remise. De schade bleef beperkt omdat de runner-ups onderling ook tot remise besloten. Derhalve bleef, met nog 3 ronden te gaan, de top 3 in groep 7B ongewijzigd:

1. Barhorst: 5 uit 6
2. Ghanbarzadeh: 4,5
3. Balm: 4

De rustdag vandaag komt wellicht precies op tijd. Even opladen dus voor het komende en beslissende schaakweekeinde...

Tussenstand na 5 ronden

2005-01-26T12:01:00.000+01:00

CORUS 2005; TIENKAMPEN 7B
Stand na ronde 5
pl                rating  sc    SB    tpr 
1  Barhorst,ATN           4,5   6,75  1889
2  Ghanbarzadeh,A   1591  4     8     1749
3  Balm,R           1550  3,5   6,25  1677
4  Geerts,E         1532  3     7,5   1614
5  Boer,R           1547  2,5   6,5   1555
5  Oostenbrugge,van 1557  2,5   3,75  1621
7  Jong,EJ de       1581  1,5   3,25  1489
7  Ossebaar,HC      1566  1,5   3,25  1496
7  Kamps,R          1543  1,5   2     1485
10 Kemp,R           1559  0,5   0,75  1340

Zie ook de website van SV 0-0-0

Vier-op-een-rij

2005-01-25T23:44:00.000+01:00

Nee, ik ben niet aan een ander spelletje begonnen, maar het vergaat me tot nu toe prima bij het Corus Chess Tournament! Vandaag de 4e overwinning op rij behaald en ga daarmee nu alleen aan de leiding in mijn groep. Mijn naaste concurrent (Balm) verloor vandaag!

Ik weet nu ook waarom ik tien jaar geleden mede was gestopt met schaken en dan met name met dit soort toernooien. De zenuwen gieren door mijn keel en ik kan nauwelijks rustig achter het bord blijven zitten. Ik ijsbeer door de speelzaal en ga om de 5 minuten naar het toilet terwijl ik niet eens zoveel drink voor en tijdens de partij. Vier koffie, een appelsap, een beker melk en twee flesjes water...

Enfin, ik had het verder wel in de hand getuige de laatste twee overwinningen, die ook aan mijn kant heel wat foutlozer waren dan mijn eerste drie partijen. In de partij van maandag waarin ik met zwart wederom een Drakenvariant op het bord kreeg wist ik mijn tegenstander tactisch een kwaliteit en enkele pionnen te ontfutselen maar moest een matnet weven om hem tot overgave te dwingen:

Oostenbrugge (1557) - Barhorst (-)
Corus Chess Tournament, Tienkamp 7B (ronde 4)
Wijk aan Zee, 24 januari 2005
Siciliaans, Drakenvariant

Stelling na 24.Pg3

24... Da3! 25.Dd2 Tc7 26.f4 Lg7 (beter is direct 26... Tfc8!) 27.f5 Tfc8 28.Pe2 Tc2 0-1

In plaats van de tekstslotzet is 28... Lh6! overtuigender. De zwarte dame wordt weggelokt of weggejaagd van haar verdedigende taak en het mat wordt een feit (29.Dxh6 Tc2 of 29.Dd1 Tc1+ 30.Pxc1 Txc1+ 31.Dxc1 Dxc1#)

Vandaag trad ik weer aan achter de witte stukken en tot mijn verrassing kreeg ik het Frans voorgeschoteld. Ik had middels de Doorschuifvariant snel een plan en speelde zowaar én positioneel én vrij gemakkelijk, maar inherent aan het systeem wel een lange, trage partij. Maar ook feitelijk één uit het boekje. Ik wist zwart met handen en voeten te binden aan de damevleugel om vervolgens toe te slaan aan de andere kant...

Barhorst (-) - Ossebaar (1566)
Corus Chess Tournament, Tienkamp 7B (ronde 5)
Wijk aan Zee, 25 januari 2005
Franse Verdediging, Doorschuifvariant

Stelling na 36... Dc7

Zwart, met zijn rug tegen de muur, heeft bijna al zijn krachten nodig de witte vrijpion te blokkeren. Tijd dus om de aandacht te verleggen:

37.Ta3! Td8 38.Th3 (dit is het idee) Pe7 39.Dc2 La6 40.g5 Tdc8 (zwart bezwijkt onder de druk) 41.gxh6 gxh6 42.Txh6 Pf5 43.Th5 Kg7 44. Tg5 (44.Lc5!) 44... Pe7 45.Dh7 1-0

"Dat is dan 1-1" meldde mijn tegenstander na opgave. Wat bleek? Hij had in 1991, ook met zwart, een NBC-correspondentiepartij tegen mij gespeeld en deze gewonnen! Hij had zelfs deze partij bij zich en zich gisteravond voorbereid. Hij verwachtte net als toen de Tarraschvariant (3.Pd2) en niet de nu door mij gespeelde Doorschuif (3.e5). Die correspondentiepartij was de eerste en laatste keer dat ik iets anders dan 3.e5 speelde tegen het Frans. Zijn voorbereiding bleek dus nutteloos. Zijn naam kwam mij achteraf inderdaad bekend voor, maar je hebt zelden een gezicht bij een correspondentieschaaktegenstander. Grappig detail derhalve...

Corus 2005 Tienkampen

2005-01-25T00:10:00.000+01:00

Stand Groep 7B na 4 ronden

1.	Balm, Barhorst	3,5
3.	Ghanbarzadeh	3,0
4.	Geerts	2,0
5.	Boer, Jong, Kamps, Van Oostenbrugge, Ossebaar	1,5
10.	Kemp	0,5

Captain Evans Strikes Back...

2005-01-24T00:43:00.000+01:00

Duizend bommen en granaten! Kort en krachtig maar wat een dwaze partij vandaag! Eindelijk mocht ik aantreden achter de witte stukken en had mij voorbereid op een scherpe Siciliaan, gezien het feit dat mijn tegenstander (0-0-0 clubgenoot Rob Kemp) 1.e4 meestal beantwoord met 1.. c5. Rob had echter zijn huiswerk beter gedaan dan ik en, volgens eigen zeggen, eens rondgeneusd op deze site...

Barhorst (-) - Kemp (1559)
Corus Chess Tournament, Tienkamp 7B (ronde 3)
Wijk aan Zee, 23 januari 2005
Evansgambiet

1.e4 e5(!)

Dit kwam dus voor mij al als een volslagen verrassing. Maar niet getreurd, deze zet had ik ook vaker gezien.

2.Pf3 Pc6 3.Lc4 Lc5

Ik begon nattigheid te voelen maar wilde a) geen (rustige) Italiaanse partij spelen met 4.c3 en 5. d4 of 5. d3 etc. en b) niet voor mietje uitgemaakt worden en nam de handschoen dus op:

4.b4

Het Evansgambiet! Deze zet ontrok een glimlach van herkenning bij Rob. Hij had dit thuis op het bord gehad en zich terdege voorbereid!

4... Lxb4 5.c3 La5 6.d4 exd4 7.0-0 Pf6

Á tempo en ik vreesde het ergste. Ik was hier uit de theorie, verzonk in diep gepeins terwijl Rob nog zelfverzekerd zonder veel tijd verbruikt te hebben tegenover mij zat.

8.e5

Beter is 8.La3! om het kort rokeren van de zwarte koning tegen te gaan. Een illustratief voorbeeld betreffende dit gambiet is de partij Steinitz-Pilhal, Wenen 1862, die na 8.La3! als volgt verder ging: 8... d6 en nu wél 9.e5! om de diagonaal a3-f8 te heropenen. 9... dxe5 10.Db3 Dd7 11.Te1 Df5 (zie diagram).

Zwart heeft materieel voordeel. Ter compensatie heeft wit een voorsprong in ontwikkeling en aktievere stukken. De niet-gerokeerde zwarte koning kan frontaal worden aangevallen via de e-lijn. Het plan van de wereldkampioen is dus het openen van deze e-lijn. 12.Lb5! Het paard wordt gepind en de e-pion raakt zijn bescherming kwijt. 12.. Pd7 13.Dd5! Röntgenaanval op de loper. 13.. Lb6 14.Pxe5 Pe7 15.Pxd7! Dxd5 16.Pf6+ Kd8 17.Lxe7# Het is om deze juweeltjes dat ik het Evansgambiet speel.

8.. d5!

Een sterke zet en hiermee haalt zwart m.i. de angel uit het witte spel. Feitelijk was ik in de veronderstelling dat mijn openingsopzet was mislukt en ik nam mij voor het Evansgambiet van mijn repertoire te schappen.

9. exd6

Ook 9. exf6 is mogelijk maar ik wilde niet teveel complicaties en dacht al aan niet meer dan remise) .

9... 0-0 10.dxc7 Dxc7 11.Db3?!

Beter is 11.cxd4

11... Pe5?

Maar hier gaat Rob de fout in. Ik denk dat consolidatie van het materiële voordeel en snelle ontwikkeling met 11... Lb6 en 12... Le6 beter is. Het openen van lijnen is in het voordeel van wit.

12.Pxe5 Dxe5 13.cxd4 Dd6?!

13... Dxd4 is OK, maar Rob vreesde 14.Lb2

14.La3!

Maar deze zet is veel krachtiger! Wit staat nu weer goed en ik leefde weer op.

14.Dxd4 15.Td1?!

Een truukje, maar beter is toch eerst de kwaliteit te pakken: 15.Lxf8 Dxa1 16.Lb4 De5 17.Te1 Dh5 18.Te7. Het bord in brand...

15... Dxa1

Of 15... De5 16.Lxf8 Kxf8 met gelijke stelling.

16.Lb2!

De dame in de val! Hier schrok Rob hoorbaar van en... hij gaf op! Prematuur volgens Fritz 8, Jos 1 en Junior 9 want hoewel wit duidelijk beter staat is de winst zeker nog niet binnen na 16... Dxb2 (toren, licht stuk en pion voor de dame!) 17.Dxb2 Lg4 18.Tc1 Lb6 19.Pc3 Tad8 etc.

Enfin, ik accepteerde vanzelfsprekend zijn capitulatie en met 2,5 uit 3 heb ik een leuk schaakweekend achter de rug!

Uitslagen en stand

Drakenbeet

2005-01-23T00:28:00.000+01:00

Vandaag speelde ik, wegens een "minder gunstige" loting, opnieuw met de zwarte stukken. Tegenstander was de alom gevreesde Kamps uit Alkmaar die dan ook fel van leer trok tegen mijn vertrouwde Drakenvariant van het Siciliaans. Er ontstond een scherpe stelling waarin zowel wit als zwart ten aanval trokken. Dit ging aan beide kanten gepaard met pion- en, feitelijk incorrecte, kwaliteitsoffers. Het was echter mijn tegenstander die aanspraak mocht maken de eerste dodelijke klap toe te dienen, waarna ik dit stukje hier waarschijnlijk niet zo vrolijk had zitten schrijven. Hij verzuimde echter, koos de verkeerde weg, raakte het spoor bijster en overspeelde tenslotte zijn hand. Toen werd het tijd om terug te bijten...

Kamps (1543) - Barhorst (-)
Corus Chess Tournament, Tienkamp 7B
Wijk aan Zee, 22 januari 2005
Siciliaans, Drakenvariant

Stelling na 26... Tc8

Na flink onder vuur te hebben gelegen is voor zwart het grootste gevaar voorbij. Hij is zelfs met een pluspion uit de strijd tevoorschijn gekomen. Wit heeft echter voldoende compensatie door de betere koningsstelling en een aktief paard in de vijandelijke gelederen. Remise zou je zo denken. Ik bood niks aan maar had het, indien verzocht, aangenomen nu ik de storm doorstaan had. Maar schaken is een psychologisch spelletje en wit accepteerde nog niet dat hij kansen had laten liggen...

27.e5?

Met het idee de hangende positie van de zwarte dame uit te buiten?!

27... Tc4!

Sluit de diagonaal a2-g8 voor de witte dame waardoor bovendien de positie van het witte paard onhoudbaar wordt!

28.exd6 Dxe6! 29.d7 ?

Het minste euvel was nog 29.Txc4!?

29.. Td4!!

Wegens de matdreigingen achter de paaltjes wist ik met dit indirecte dameoffer, voorwaar een fraaie zet, de winst te verzekeren. Een prima start van het toernooi, 1,5 uit 2 met de zwarte stukken.

Uitslagen en stand

Balkonschaak

2005-01-22T00:20:00.000+01:00

Vandaag was het eindelijk zo ver, de start van de Corus Tienkampen en na 10 jaar afwezigheid was ik weer van de partij! Hoe fijn om met een hoofd vol schaakgedachten weer in de duinen te vertoeven! Hoewel ik 10 jaar geleden de groep (gedeelt) wist te winnen, ben ik opnieuw ingedeeld in groep 7. De huidige groepen zijn voornamelijk gebaseerd op Elo-rating en aangezien ik die officieel nog niet (of niet meer) heb valt dat uiteindelijk nog mee. De organisatie had mij ook in de laagste (groep 9) kunnen laten beginnen. De gemiddelde rating in mijn groep (7B) bedraagt 1560 en aan mij dus te bewijzen dat ik daartussen mijn mannetje sta. Groep 7 speelt dit jaar op het balkon. Dat is minder dan in de zaal maar altijd nog beter dan groep 6 (die in een achterafzaaltje van De Moriaan is geplaatst) en de groepen 8 en 9 die zelfs een pand verderop zitten. Op het balkon zit je in ieder geval rustig, heb je uitzicht over de hele speelzaal en "adem je dezelfde lucht als de grootmeesters" (Jos Vlaming). En speelde Paul Morphy ook niet zijn beroemdste partij op het balkon (tijdens een opera)? Maar goed, je moet wel twee deuren door en een trap af wil je Judith Polgar min of meer aan kunnen raken en wellicht dat ik daardoor vandaag in lichte tijdnood kwam...

Mijn eerste partij was niet boeiend. Een Drakenvariant van het Siciliaans (what else?) waarin mijn tegenstander met de witte stukken zorgvuldig elke complicatie uit de weg ging. Ik had daardoor geen enkel probleem het openingsvoordeel van wit te nivelleren. Het gaf mij echter ook geen aanknopingspunten om iets te forceren behalve de thematische centrum-opstoot d7-d5. Dit laatste had echter weinig impact, mijn tegenstander en ik speelden verder foutloos en geconcentreerd, en met weinig tijd nog op de klok bood ik remise.

Voor de volledigheid hieronder het zettenverloop:

De Jong (1581) - Barhorst (-)
Corus Chess Tournament, Tienkamp 7B
Wijk aan Zee, 21 januari 2005
Siciliaans, Drakenvariant

1.e4 c5 2.Pf3 d6 3.d4 cxd4 4.Pxd4 Pf6 5.Pc3 g6 6.Ld3 Lg7 7.h3 O-O 8.Pf3 Pc6 9.Ld2 Ld7 10.a3 Tc8 11.Pe2 Pa5 12.Tb1 Dc7 13.b3 Pc6 14.O-O a6 15.De1 Db8 16.Dd1 d5 17.exd5 Pxd5 18.Lc4 Pf6 19.Pg3 b5 20.Ld3 Pd5 21.Le4 Pf6 22.Le3 Pxe4 23.Pxe4 Lf5 24.Pc5 Tfd8 25.De2 Da8 26.Tfd1 Pb8 27.Txd8+ Txd8 28.Td1 Txd1+ 29.Dxd1 Pc6 30.Ph4 Lc8 31.Pf3 Lf5 1/2-1/2

Zie ook officiële statistieken Corus Tienkampen 2005

Een slechte generale...

2005-01-20T21:54:00.000+01:00

Na onlangs een goede partij in mijn geliefde Drakenvariant van het Siciliaans gespeeld te hebben met wit tegen Rob Heijink (waarbij ik de winst ternauwernood liet glippen en dus niet verder kwam dan remise) leed ik gisteravond op de club een desastreuze nederlaag achter de zwarte stukken tegen de jeugdige Tim Out. Deze jongeling wist zowaar a tempo 15 zetten theorie op het bord te brengen, daarbij steeds kiezend voor de beste voortzetting. Het gevolg was dat ik dus eerder uit de theorie was en prompt een draak van een vervolg koos.

Out - Barhorst
0-0-0, interne competitie
19 januari 2005
Siciliaans, Drakenvariant (Joegoslavische Aanval)

1.e4 c5 2.Pf3 d6 3.d4 cxd4 4.Pxd4 Pf6 5.Pc3 g6 6.Le3 Lg7 7.f3 0-0 8.Dd2 Pc6 9.Lc4 Ld7 10.0-0-0 Tc8 11.Lb3 Pe5 12.Kb1 Pc4 13.Lxc4 Txc4 14.h4 h5 15.Pde2

Tot zover puur theorie en dus reeds eerder gespeeld...

15.. Da5?!

Het juiste vervolg is 15.. b5 (of 15... Dc7 of 15... Le6?!) en dan na 16.Lh6 pas 16.. Da5. Een vervolg is dan 17.Lxg7 Kxg7 18.Pf4 Tfc8 19.Pcd5 Dxd2 20.Txd2 Pxd5 21.Pxd5 Kf8 met gelijke stelling (Anand-Kasparov, New York 1995).

16.Pd5 Dxd2?

Maar hier gaat het pas echt goed fout! Beter was mijn slechte zet te erkennen en de dame onverrichterzake terug te halen naar haar uitgangspositie, 15... Dd8. De stelling is dan gelijk en ik kan alsnog het juiste plan kiezen, bijvoorbeeld na 17.Pxf6 met 17... Lxf6 18.Pf4 Ta4 19.Pd5 Le5 of na 17.Pec3 verder met 17... Pxd5 18.Pxd5 Le6 19.c3 Dd7 etc.

17.Pxe7+

Auw, dit simpele tussenschaakje had ik even gemist, impulsief en sjabloonachtig als ik bezig was. Belangrijke pion verloren en slechte stelling. Vervolgens probeer ik, geen zin hebbende in een krampachtige verdediging, het tij te keren met vage tactische verwikkelingen, hopende op een fout van mijn jonge tegenstander. Tim speelt het echter feilloos en wordt vlak voor ik opgeef opgehaald door zijn trotse ouders. Schrale troost was de ontroering die mijn ten deel viel toen zijn moeder heel lief en bescheiden zachtjes "bedankt" tegen mij zij terwijl een blije Tim de score ging noteren...

17.. Kh8 18.Txd2 Le6 19.Pc3 Te8 20.Pcd5 Pxe4?! 21.fxe4 Lf8 22.Ld4+ Txd4 23.Txd4 Lxe7 24.Pxe7 Txe7 25.Txd6 Kg7 26.b3 Lg4 27.Td4 Te5 28. c4 Txe4?? 29.Txe4 Lf5 30.The1! 1-0

Ik beschouw dit maar als de spreekwoordelijke slechte generale voor het Corus Chess Tournament, waaraan ik morgen begin...

SpongeBob Squarefields in de Jacuzzi

2005-01-19T14:26:00.000+01:00

Voor de regelmatige bezoekers (als die er zijn) van deze blog moet het duidelijk zijn dat er de laatste tijd weinig postings zijn geweest. Dit komt omdat ik de laatste tijd relatief veel tijd besteed aan schaken om enigszins beslagen ten ijs te komen bij het Corus Chess Tournament 2005, alwaar ik deelneem aan de tienkampen. Ik zit dus zgn. in trainingskamp! A.s. vrijdag 21 januari speel ik mijn eerste partij (van de 9). Mijn verrichtingen kun je de komende dagen volgen op mijn schaakweblog. Daar zal ik proberen tijdens het toernooi zoveel mogelijk een verslag van mijn toernooi proberen bij te houden.

Waar bestaat zo'n schaaktraining dan uit? Welnu, een essentieel onderdeel is de geest te ontspannen met aangename bezigheden. Zoiets als ik afgelopen weekend heb gedaan: een nachtje doorbrengen in een jacuzzi omringd door drie mooie vrouwen, favoriet drankje erbij en een animerende gesprekspartner annex gastheer. Ik heb daar zo lang in vertoefd dat ik er uit kwam als SpongeBob (SpongeRob? ;-)), zo doorweekt was ik, maar mijn hoofd was leeg en opgefrist. Klaar voor een vakantie op 64 vierkante velden. Iets wat op dit moment als afwisseling wel heel erg welkom is, maar dat terzijde.